Event Marketing Institute Sp. z o.o.
Iwonicka 3, 60-473 Poznań
NIP 7812066079
REGON 527890052
KRS 0001090243
REGON 527890052
KRS 0001090243
© 2024 Kalewski copy
W skrócie
Wigilia firmowa w Poznaniu wychodzi w średnich z badań najtaniej z trójki miast i jednocześnie w cennikach jest nieodróżnialna od Warszawy. Sprawdziłem, co poznańskie obiekty opublikowały na ten sezon, i rozbiłem to na pozycje. Stan na 1 października 2026.
Poniższe stawki za wigilię firmową pochodzą ze stron oferentów. Tam, gdzie obiekt nie podał roku sezonu albo nie rozróżnił kwot netto i brutto, zaznaczam to przy pozycji.
HL Hotel Lechicka przy ulicy Lechickiej 101 opublikował trzy pakiety na 2026 rok. Pierwsza Gwiazdka kosztuje 169 złotych od osoby w wersji serwowanej, Grudniowa Noc 229 złotych na półmiskach, Świąteczny Cud 279 złotych. W cenie zupa, danie główne, deser, napoje bezalkoholowe bez limitu i dekoracja stołu ze świeżymi kwiatami. Serwis nie jest wliczony, a napiwek hotel zostawia do uznania. Obiekt przyjmuje grupy od pięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu osób i pozwala korygować menu oraz liczbę gości do siedmiu dni przed terminem.
Restauracja Fortezza podaje trzy sety: 162, 192 i 209 złotych od osoby. W każdym barszcz z uszkami albo zupa grzybowa oraz trzy dania główne po półtorej porcji, czyli ryba, drób i pierogi. Zimne przystawki są pozycją osobną i kosztują 60 złotych za dwie porcje. Pakiety napojowe mieszczą się między 52 a 120 złotych od osoby, przy czym open bar wymaga minimum trzydziestu osób.
HP Park Hotel nad Maltą zaczyna menu serwowane od 139 złotych od osoby i ma w ofercie świątecznej wariant z didżejem, bez podanej stawki za muzykę. Glamour House w Przeźmierowie rozpisał pięć pakietów od 100 do 225 złotych, przy czym dwa najwyższe obejmują siedem godzin zamiast pięciu. Żaden z tych dwóch obiektów nie podał na stronie roku sezonu, więc traktuję stawki jako orientacyjne.
Z sezonu 2024 pochodzą jeszcze dane zebrane przez serwis Konferencje.pl: Klub Pod Papugami 157 i 197 złotych brutto za menu oraz 194,40 i 257 złotych za bufety, Andersia Hotel od 99 złotych za menu serwowane i od 179 za bufet, Sheraton Poznań od 159 złotych netto za kolację. Te kwoty mają dwa lata, więc stanowią dolną granicę rozmowy, nie punkt odniesienia.
Lechicka ma te same trzy pakiety w cenniku z 2024 roku po 119, 179 i 219 złotych. Dzisiaj kosztują 169, 229 i 279. Wzrost wynosi 50 złotych na dwóch pakietach i 60 na pierwszym, czyli od 27 do 42 procent w dwa sezony.
To jest najkonkretniejsza liczba, jaką znalazłem w tym mieście, i jednocześnie najbardziej niewygodna. Budżet na grudzień przepisany z faktury z 2024 roku i powiększony o dziesięć procent na inflację będzie krótszy o około jedną trzecią. Przy stu osobach to pięć do sześciu tysięcy złotych różnicy na samym jedzeniu.
Dla porównania analiza serwisu Briefly z 2023 roku dawała dla Poznania średni budżet 8,7 tysiąca złotych przy 37 uczestnikach, czyli około 195 złotych na osobę. Dzisiejsze cenniki zaczynają się od 139 złotych za samo menu i sięgają 279. Średnia z zapytań ofertowych sprzed trzech lat nie opisuje już żadnej realnej oferty.
Stawka z cennika obejmuje jedzenie i zwykle napoje bezalkoholowe. Reszta dochodzi po drodze i w Poznaniu wygląda tak.
Alkohol. Open bar na trzy godziny u Lechickiej kosztuje 69 złotych w wariancie bezalkoholowym, 130 w standardzie i 189 w premium. Każda kolejna godzina to od 40 do 80 złotych od osoby. W Fortezzy pakiety napojowe mieszczą się między 52 a 120 złotych. Ceny jednostkowe u Lechickiej: wino od 55 do 70 złotych, piwo 16, wódka od 60 do 70, whisky od 90 do 110, grzaniec 21 złotych.
Serwis. Lechicka pisze wprost, że nie jest wliczony. Przy pięćdziesięciu osobach i menu po 200 złotych dziesięcioprocentowy serwis to tysiąc złotych, których nie ma w ofercie.
Godziny po dwudziestej drugiej. Lechicka liczy 500 złotych za każdą rozpoczętą godzinę. Wieczór, który rozkręcił się o dwudziestej pierwszej i skończył o pierwszej, dokłada półtora tysiąca złotych.
Własny alkohol. Korkowe to 20 złotych od butelki pół litra i 30 złotych od siedmiu dziesiątych. Dwadzieścia butelek daje od czterystu do sześciuset złotych, więc przywiezienie swojego wina rzadko jest oszczędnością, jaką się wydaje. Więcej takich pozycji rozpisałem w tekście o opłacie korkowej i kosztach spoza oferty.
Minimum osobowe. Lechicka przyjmuje od pięćdziesięciu osób, Fortezza wymaga trzydziestu do uruchomienia open baru. Gdy potwierdzi się czterdzieści osób zamiast sześćdziesięciu, część ofert przestaje obowiązywać, a nie każdy obiekt mówi o tym na etapie wyceny.
Tu zaczyna się część, której nie ma w pakiecie hotelowym. To ona decyduje o tym, czy wieczór ma przebieg, czy tylko podane jedzenie.
Muzyka. Platformy zleceń podają dla Poznania średnią didżejską na poziomie 1 800 złotych, ale ta liczba obejmuje wesela i imprezy domowe. Do wigilii firmowej z mikrofonem dla zarządu i obsługą części oficjalnej sensowny przedział to od dwóch do pięciu tysięcy złotych, a pakiet z nagłośnieniem i światłem na sześć godzin kosztuje około 2 900 złotych. Zespół liczący od pięciu do siedmiu muzyków to według cenników agencyjnych od 10 000 do 25 000 złotych. Lechicka i HP Park mają didżeja w ofercie świątecznej, obie bez podanej stawki, więc o cenę trzeba zapytać osobno.
Technika. Nagłośnienie dla pięćdziesięciu do dwustu osób to od 600 do 1 800 złotych za dzień, oświetlenie podstawowe od 250 do 750 złotych, technik dźwięku od 800 do 1 500. Poznań jest w tych pozycjach tańszy od Warszawy o piętnaście do trzydziestu procent. Obiekt z własnym nagłośnieniem, jak Ułan Browar czy sale hotelowe Lechickiej, zdejmuje tę pozycję z budżetu.
Prowadzący. Konferansjer początkujący 700 złotych za trzy godziny, mało doświadczony około 1 500 złotych netto, doświadczony od 2 000 złotych netto. Przy wieczorze z wystąpieniem zarządu i programem to pozycja, która zwraca się najszybciej z całej listy, bo pilnuje czasu.
Fotograf. Dwie do trzech godzin wystarczy. Cenniki warszawskie na 2026 rok podają 700 złotych brutto za pierwszą godzinę i od 250 do 400 za kolejne, w Poznaniu stawki są zwykle niższe.
Atrakcje. Fotobudka na trzy godziny od 900 do 1 400 złotych, warsztaty rękodzielnicze od 160 do 180 złotych brutto od uczestnika, wizyta Mikołaja około 550 złotych, w szczycie sezonu do 1 000 złotych za godzinę.
Poniższe kalkulacje opierają się wyłącznie na liczbach z tego tekstu. To arytmetyka na publicznych cennikach, nie oferta.
Trzydzieści osób. Menu po 162 złote to 4 860 złotych. Pakiet napojowy po 60 złotych to 1 800. Serwis dziesięć procent od całości to 666. Razem 7 326 złotych, czyli 244 złote na osobę. Bez muzyki i techniki, bo sala restauracyjna radzi sobie bez nagłośnienia.
Sto osób. Menu po 200 złotych to 20 000 złotych. Open bar standardowy po 130 złotych to 13 000. Serwis dziesięć procent to 3 300. Didżej z nagłośnieniem 2 900. Prowadzący 1 500. Fotograf na trzy godziny 1 200. Razem 41 900 złotych, czyli 419 złotych na osobę. Dwukrotność średniej, którą znajdziesz w artykułach o wigiliach firmowych, i to jeszcze bez fotobudki i prezentów.
Sto pięćdziesiąt osób, górna granica Lechickiej. Menu po 229 złotych to 34 350 złotych. Open bar po 130 złotych to 19 500. Serwis dziesięć procent to 5 385. Didżej 2 900. Prowadzący 2 000. Fotograf 1 500. Dopłata za dwie godziny po dwudziestej drugiej 1 000. Razem 66 635 złotych, czyli 444 złote na osobę.
Wniosek z tej arytmetyki: koszt na osobę rośnie wraz ze skalą, bo przy większej grupie dochodzą pozycje, które przy trzydziestu osobach są zbędne. Jedzenie stanowi mniej niż połowę rachunku w każdym wariancie poza najmniejszym.
Przy menu dopytaj jeszcze o liczbę punktów wydawania i zapas porcji bezmięsnych. Rozpisałem to w tekście o menu i cateringu na wigilię firmową.
Poznańskie menu zaczyna się w tym sezonie od 139 złotych i kończy na 279, a realny koszt wieczoru z muzyką i obsługą wychodzi przy stu osobach w okolicach 420 złotych na głowę. To jest liczba, od której warto zacząć rozmowę z zarządem.
Dwie rzeczy specyficzne dla tego miasta. Pierwsza: różnica między obiektem w śródmieściu a obiektem w Przeźmierowie czy Wąsowie obejmuje cenę menu i dodatkowo autokary, których przy lokalizacji na trasie tramwajowej zamawiać nie trzeba. Druga: poznańskie obiekty częściej niż warszawskie mają własne nagłośnienie i scenę, co wycina z budżetu od tysiąca do dwóch tysięcy złotych. Zapytaj o to przed podpisaniem, bo w ofercie rzadko jest to wyeksponowane.
Terminy, dojazdy i pytania do lokalu rozpisałem osobno w tekście o wigilii firmowej w Poznaniu. Porównanie tych stawek z Wrocławiem i Warszawą zebrałem w jednym miejscu.
Mam godzinę konsultacji, w której przechodzimy przez twoją ofertę pozycja po pozycji i sprawdzamy, gdzie są luki: serwis, godziny, minimum osobowe, nagłośnienie. Wychodzisz z listą pytań do obiektu i z realnym kosztem końcowym zamiast z ceną z nagłówka.
Przy menu po 200 złotych, pakiecie napojowym po 100 i serwisie dziesięć procent rachunek wychodzi około 16 500 złotych, czyli 330 złotych na osobę. Z didżejem i prowadzącym dojdzie jeszcze cztery do pięciu tysięcy, co podnosi stawkę do około 420 złotych. Bez muzyki i przy prostszym menu da się zamknąć wieczór w okolicach 250 złotych na głowę.
W pozycjach technicznych tak, o piętnaście do trzydziestu procent. Sama gastronomia różni się niewiele: poznańskie cenniki zaczynają się w tym sezonie od 139 złotych, warszawskie od 159. Rozpiętość między dwoma poznańskimi obiektami jest większa niż rozpiętość między tymi dwoma miastami.
Trzygodzinny pakiet standardowy to 130 złotych od osoby u Lechickiej, premium 189, bezalkoholowy 69. Każda kolejna godzina dokłada od 40 do 80 złotych. W Fortezzy pakiety mieszczą się między 52 a 120 złotych, ale open bar wymaga minimum trzydziestu osób. Przy stu osobach i czterech godzinach mówimy o kwocie rzędu piętnastu tysięcy.
Cenniki świąteczne poznańskie obiekty publikują zwykle we wrześniu i trzymają do końca sezonu, więc rezerwacja w październiku nie jest droższa od wrześniowej. Drożej robi się przez wybór terminu: drugi i trzeci piątek grudnia schodzą pierwsze, a obiekty rzadko negocjują cenę na datę, o którą pytają trzy inne firmy.
Samo jedzenie tak, ale bierzesz na siebie zastawę, obsługę, dekorację i sprzątanie. Przy biurze z dużą przestrzenią wspólną to się opłaca, przy wynajętej sali zwykle nie, bo płacisz dwa razy: za najem i za catering, który w restauracji byłby w jednej pozycji.


Najważniejsze tezy: konferencja z kilkoma tysiącami uczestników potrzebuje strefy networkingu z własnym miejscem i godzinami w programie, bo przerwa kawowa nagradza głównie tych, którzy i tak zaczepiają obcych. Strefa z czytelnymi zasadami daje pretekst do rozmowy ludziom o różnych temperamentach: ekstrawertykom, introwertykom, osobom neuroatypowym i tym, którzy networkingu po prostu nie lubią.
Pierwsza sytuacja powtarza się na większości dużych konferencji, które prowadzę ze sceny:
Przerwa kawowa trwa 25 minut. Przy stolikach koktajlowych stoją grupki, które przyjechały razem z jednej firmy, a pod ścianą osoby z telefonem w ręce. Ktoś chciałby dopytać prelegenta z porannej sesji, ale prelegent stoi w kręgu pięciu osób i nie widać, kiedy skończy. Po dzwonku wszyscy wracają na salę z tymi samymi kontaktami, z którymi przyszli.
Druga sytuacja to scenariusz, który 28 i 29 października sprawdzamy w praktyce na festiwalu I Love Marketing & Technology w Poznaniu. Ta sama przerwa i ten sam tłum, ale w jednym miejscu hali stoi tablica z godzinami: o pełnej godzinie startuje Speed Match, przy pięciu stołach czekają tematy z programu, a w punkcie obsługi leżą kolorowe naklejki. Osoba z telefonem ma dokąd pójść i wie, co tam robić. Pierwsze zdanie dostaje od formatu.
Ludzie w obu sytuacjach są tacy sami. Różni się decyzja organizatora: czy dał rozmowom miejsce i czas, czy zostawił je przypadkowi.
Krótka odpowiedź: duża konferencja potrzebuje strefy networkingu, czyli wydzielonej przestrzeni z harmonogramem i prowadzącym, bo uczestnicy przyjeżdżają po kontakty, a w tłumie trudno zacząć rozmowę. W raporcie Freemana z 2025 roku 51 procent uczestników uznaje dobry networking za wystarczający powód, żeby wrócić na wydarzenie. Kilka formatów w jednej strefie daje każdemu temperamentowi inną drogę do pierwszego zdania. Tak zaprojektowaliśmy Networking Zone na I Love Marketing & Technology 2026, opisaną niżej jako case study.
Przerwa w programie ma wiele zadań naraz: kawa, toaleta, telefon do biura, zaległy mail. Rozmowa z nieznajomym konkuruje ze wszystkimi tymi czynnościami i przegrywa u każdego, kto nie ma naturalnej łatwości zagadywania. Z mojej obserwacji z ponad 330 wydarzeń poprowadzonych ze sceny wynika prosta prawidłowość: w przerwie kontakty zbierają ci, którzy zebraliby je w każdych warunkach.
Freeman, amerykańska firma produkująca wydarzenia, opublikował w lipcu 2025 roku raport o networkingu na eventach, oparty na odpowiedziach 4114 uczestników, wystawców i organizatorów. 51 procent uczestników mówi w nim, że dobry networking wystarcza jako powód do powrotu na wydarzenie. W grupie, którą raport nazywa NowGen, czyli osób w wieku od 23 do 46 lat, 40 procent uważa networking za niezręczny, a 30 procent ocenia, że nie umie zaczynać rozmów. Rekomendacje, z kim warto się spotkać, chciałoby dostać przed wydarzeniem 45 procent wszystkich uczestników, a w grupie NowGen ten odsetek jest jeszcze wyższy.
Te liczby opisują napięcie, które organizator ma rozwiązać. Ludzie płacą za bilet także po to, żeby kogoś poznać, i jednocześnie nie wiedzą, jak to zrobić. Janet Dell, prezeska Freemana, skomentowała raport słowami: „Organizatorzy mają obowiązek projektować intencjonalne doświadczenia networkingowe”. Zgadzam się z nią i dodałbym jedno: przy kilku tysiącach osób intencja musi mieć adres w hali i godzinę w agendzie.
„Przypadek to najgorszy organizator relacji biznesowych. Przy czterech tysiącach uczestników wygrywają w nim ci, którzy poradziliby sobie bez żadnej pomocy. Strefa networkingu jest dla całej reszty.” Piotr Kalewski, Event Marketing Institute
Osoba, która wchodzi do oznaczonej strefy networkingu, wysyła innym czytelny sygnał: przyszłam tu rozmawiać. Ten sam człowiek przy stoliku z kawą może równie dobrze czekać na kolegę, odpoczywać albo udawać, że czyta wiadomości. W strefie koszt zagadania spada, bo nikt nikomu nie przeszkadza. Wszyscy przyszli w tym samym celu.
Miejsce ma też znaczenie poznawcze. Na festiwalu, który opisuję niżej, wystąpienia w głównych ścieżkach trwają po 18 minut i idą jedno po drugim. Po kilku takich blokach głowa jest pełna. Jak ten stan wpływa na zachowanie uczestników, opisałem w tekście o przeciążeniu poznawczym na konferencji. Strefa rozmów działa w innym trybie niż sala: zamiast słuchać, uczestnik mówi o własnym problemie i słucha cudzych rozwiązań.
Od strony fizycznej wystarczy niewiele: wyraźna granica przestrzeni, oznakowanie widoczne z korytarza, punkt obsługi z osobą, która wyjaśni zasady, oraz meble dopasowane do formatów. Stoliki koktajlowe służą krótkim rozmowom na stojąco, a duże stoły pracy w grupie. Projektując strefę, zaczynam od pytania, jakie rozmowy mają się w niej odbyć, a dopiero potem liczę metry i krzesła.
Drugi warunek to czas.
Strefa otwarta „przez cały dzień” bez żadnych godzin startu działa jak większa kawiarnia. Sesja zapisana w agendzie, z godziną rozpoczęcia i końca, pozwala uczestnikowi zaplanować dzień: po porannym bloku idę na Speed Match, po obiedzie siadam przy stole o AI. Networking staje się wtedy wyborem, który można wpisać do kalendarza, tak samo jak wykład.
Czas ma jeszcze jedną funkcję, często pomijaną.
Każda rozmowa w formacie ma z góry znany koniec, ogłaszany sygnałem prowadzącego. Nikt nie musi szukać wymówki, żeby odejść od rozmówcy, i nikt nie zostaje z poczuciem, że został porzucony w połowie zdania. Strach przed niezręcznym zakończeniem bywa powodem, żeby rozmowy w ogóle nie zaczynać.
Struktura czasu dotyczy też tempa całej strefy. Krótkie rundy pozwalają poznać więcej osób, dłuższe pozwalają pogłębić temat. Dlatego obok siebie działają formaty o różnym rytmie: osiem trzyminutowych wypowiedzi w godzinę i dwudziestominutowa rozmowa przy stole. O tym, jak zaprojektować sam moment pierwszego kontaktu, pisałem w tekście o projektowaniu networkingu na wydarzeniu.
Teorię najłatwiej sprawdzić na konkretnym wydarzeniu. 28 i 29 października 2026 roku w Poznań Congress Center odbywa się dwudziesta druga edycja festiwalu I Love Marketing & Technology, organizowanego przez sprawny.marketing. Event Marketing Institute jest partnerem merytorycznym festiwalu i gospodarzem nowej strefy, Networking Zone. Strefę zaprojektowaliśmy od zera i prowadzimy ją przez oba dni pięcioosobowym zespołem, a ja koordynuję całość na miejscu. Opisuję ją jako case w toku: wyzwanie, decyzje projektowe i plan pomiaru, a wyniki dopiszę po festiwalu.
Organizator zapowiada ponad 4000 uczestników, 12 konferencji tematycznych, ponad 100 wystawców i ścieżki PRO poświęcone AI. Na sali uczestnicy słuchają osiemnastominutowych wystąpień, więc program jest gęsty, a przerwy krótkie. Do tego publiczność jest mieszana: marketing, social media, e-commerce, PR, HR, sprzedaż i AI to osobne ścieżki, które w ciągu dnia prawie się nie przecinają.
Na #ILOVEMKT nie było dotąd wydzielonej strefy rozmów. Przy takiej skali osoba z HR i osoba z e-commerce mogą spędzić dwa dni w tym samym budynku i nie zamienić ze sobą słowa, choć obie szukają odpowiedzi na podobne pytanie o AI w swoim dziale.
W ofercie dla organizatora zapisaliśmy cel jednym zdaniem: miarą strefy będą spotkania, które uczestnicy zechcą kontynuować po festiwalu. Pod nim są cztery cele pomocnicze. Strefa ma sadzać przy jednym stole ludzi z różnych ścieżek programu, dać kontakt z praktykami poza sceną, ułatwić start osobom, które nie czują się dobrze w klasycznym networkingu, i przedłużyć wartość wystąpień o wymianę doświadczeń przy stole.
„Jedni podchodzą do nieznajomych bez namysłu. Inni potrzebują tematu, zadania albo wyraźnego zaproszenia. Zaprojektowaliśmy strefę tak, żeby każdy znalazł w niej swój sposób na pierwszą rozmowę.” Piotr Kalewski
Blind Date z ekspertem. Wybierasz temat, a nie nazwisko. W punkcie obsługi rezerwujesz dziesięciominutowy termin, siadasz po jednej stronie przegrody, a po drugiej czeka praktyk z wybranej dziedziny. Rozmawiacie o twoim problemie, bez prezentacji firmy i bez sprzedaży. Kim jest rozmówca, dowiadujesz się na koniec. Format ma najniższy próg dla osób, które nie chcą rozmawiać o sobie, i odcina kolejkę do najbardziej znanych nazwisk.
Speed Match. Dwadzieścia osób, dziesięć stolików i osiem rozmów jeden na jeden w 60 minut. Każda osoba ma trzy minuty na przedstawienie siebie i tego, czego szuka, po czym głos przejmuje rozmówca, a po sygnale prowadzącego zmieniasz stolik. Na sesje obowiązują zapisy, a przy pełnym obłożeniu w Speed Match weźmie udział do 100 osób dziennie. Ten format jest dla tych, którzy chcą w godzinę zebrać tyle kontaktów, ile w przerwach zbieraliby przez cały festiwal.
Hot Tables. Pięć stołów, pięć tematów z programu festiwalu, bez zapisów. Na każdym stole leżą przygotowane przez nas Karty Rozmów z problemami i tezami, więc nikt nie musi wymyślać pierwszego pytania. Runda trwa około 20 minut, po niej możesz zostać przy temacie albo przesiąść się do innego stołu. Stoły łączą ścieżki programu: temat wspólny dla marketingu i sprzedaży sadza obok siebie ludzi, którzy wcześniej słuchali wystąpień w różnych salach.
Color Code. Format samoobsługowy, działający przez cały czas otwarcia strefy. W punkcie obsługi odbierasz dwie naklejki na identyfikator: kolor oznacza obszar tematyczny, który cię interesuje, a symbol etap zawodowy, od „zaczynam” po „rozwijam własną firmę”. Szukasz osoby z tym samym kolorem albo z ciekawym połączeniem oznaczeń, a karta gry podpowiada pierwsze pytanie. Na dwa dni przygotowaliśmy do 1000 zestawów.
Strefa zajmuje ok. 100 m² na pierwszym poziomie Poznań Congress Center. Projekt zabudowy przewiduje przestrzeń wygrodzoną od korytarza, dziesięć stolików barowych do Speed Match, stoły do pracy w grupie, dwie budki z czarną kotarą do Blind Date i zieleń, która oddziela strefę od ruchu w hali. Ekspertów do Blind Date zapewnia organizator, a nasz pięcioosobowy zespół prowadzi zapisy, listy rezerwowe, rotację przy stolikach, Karty Rozmów i punkt obsługi.
Pięć decyzji z tego projektu da się zastosować także na konferencji dla kilkuset osób. Nazwy formatów są uniwersalne i nie odwołują się do marki festiwalu, więc działają też na innym wydarzeniu. Temat przed nazwiskiem w Blind Date zdejmuje presję rozmowy ze znaną osobą. Zapisy obowiązują tylko tam, gdzie liczba miejsc jest ograniczona, a reszta działa z marszu. Rozmowy nie są nagrywane, a zdjęcie po spotkaniu robimy wyłącznie za zgodą obu osób. Każda rozmowa ma z góry znany czas i sygnał końca.
Wspólny mianownik tych decyzji to obniżenie kosztu pierwszego kroku. Uczestnik nie musi wiedzieć, kogo szuka, nie musi się przedstawiać przed grupą i nie musi wymyślać, jak skończyć rozmowę.
Zapisy, dostęp i lokalizację strefy zebrałem w zapowiedzi Networking Zone na I Love Marketing & Technology 2026.
Klasyczny networking projektuje się pod jeden temperament: pod osobę, która lubi tłum, łatwo zagaduje i dobrze czuje się w krótkich rozmowach. Kilka formatów obok siebie pozwala ten błąd odwrócić. Zapraszamy do strefy wszystkich, a każdy wybiera wejście, które mu odpowiada.
Speed Match daje ci osiem nowych kontaktów w godzinę, co w zwykłej przerwie wymagałoby całego dnia krążenia po hali. Przy Hot Tables możesz wziąć na siebie rolę osoby, która rozkręca rozmowę i wciąga do niej resztę stołu. Prośba ode mnie: zostaw przestrzeń tym, którzy odezwą się dopiero w dziesiątej minucie. Często mają najciekawsze przykłady.
Susan Cain w książce „Ciszej, proszę” z 2012 roku szacuje, że introwertykami jest od jednej trzeciej do połowy ludzi. Osobom z tej grupy polecam start od Blind Date z ekspertem: jedna osoba, jeden temat, dziesięć minut i rozmowa o sprawie, która cię zajmuje, zamiast rozmowy o sobie. Przy Hot Tables możesz przez pierwszą rundę tylko słuchać. Nikt nie odpytuje uczestników po kolei.
Nancy Doyle w przeglądzie opublikowanym w 2020 roku w British Medical Bulletin szacuje, że osoby neuroatypowe stanowią od 15 do 20 procent populacji. Projektując strefę, przyjęliśmy kilka decyzji, które mają obniżyć niepewność: każdy format ma spisane zasady, znany czas trwania i jasny sygnał końca. W Blind Date rozmowa toczy się przez przegrodę, bez kontaktu wzrokowego. Color Code działa bez przedstawiania się przez mikrofon i bez wystąpień przed grupą. Zasady każdego formatu możesz spokojnie przejść z naszym zespołem w punkcie obsługi, zanim zdecydujesz, czy chcesz wziąć udział. Więcej decyzji tego typu opisałem w tekście o dopasowaniu wydarzenia do różnych uczestników.
Jest na to dobry powód. Networking w wersji „podejdź i opowiedz o sobie” przypomina sprzedaż, a mało kto lubi sprzedawać siebie obcym. W strefie zaczynasz od tematu, karty z pytaniem albo koloru na identyfikatorze, a znajomość przychodzi przy okazji rozmowy o konkretnej sprawie. Możesz przyjść, popatrzeć z boku i wyjść. Takie wejście też się liczy.
„Nikogo nie wyciągamy na środek i nikogo nie zmuszamy do autoprezentacji. Każdy format ma wyjście: z rozmowy, ze stołu, ze strefy. Rozmowa, do której nikt nie został zmuszony, ma większą szansę na ciąg dalszy.” Piotr Kalewski
Raport Freemana podaje, że ponad jedna trzecia uczestników uważa, że networking musi być kuratorowany, żeby działał. Odwrotna strona tej liczby jest równie ważna: niemal dwie trzecie tego nie deklaruje. Część ludzi woli spontaniczne rozmowy przy kawie i dobrze się w nich czuje. Dlatego strefa networkingu działa obok przerw w programie i ich nie zastępuje.
Druga rozbieżność dotyczy kontekstu. Ankietowani uczestnicy Freemana w 90 procentach pochodzą ze Stanów Zjednoczonych. Wiarygodnych polskich badań o networkingu na konferencjach w ostatnich latach nie znalazłem. Nie wiem więc, czy polski uczestnik reaguje na zapisy i sygnały prowadzącego tak samo jak amerykański. Część odpowiedzi przyniosą te dwa dni w Poznaniu.
Mierniki ustaliliśmy przed startem. Policzymy zapisy i obecności na sesjach Speed Match, obłożenie stołów Hot Tables w kolejnych rundach, liczbę wydanych zestawów Color Code i rozmów Blind Date. Najważniejszy pomiar przyjdzie później: zapytamy uczestników po dwóch tygodniach, z iloma osobami poznanymi w strefie mieli kontakt po festiwalu.
„Frekwencję przy stolikach policzę, ale strefę ocenię po jednym: ile rozmów ktoś zechciał kontynuować po powrocie do pracy.” Piotr Kalewski
Wyniki opiszę w recenzji po festiwalu, razem z tym, które formaty zadziałały i co zmienimy przy kolejnej edycji.
Osobie z telefonem pod ścianą z pierwszej sceny wystarczyłyby trzy rzeczy: miejsce, w którym wolno zagadać, godzina, o której coś się zaczyna, i pretekst do pierwszego zdania. Organizator może je zaprojektować przy każdej konferencji powyżej kilkuset osób.
Przy planowaniu najbliższego wydarzenia odpowiedz sobie na jedno pytanie: gdzie i o której godzinie uczestnik, który nikogo nie zna, ma rozpocząć pierwszą rozmowę? Brak odpowiedzi oznacza, że networking w waszym programie zależy od przypadku.
Główne źródła:
Pozostałe: Poradnik Przedsiębiorcy, materiał o festiwalu I Love Marketing & Technology, 2026; Event Marketing Institute, koncepcja i parametry formatów Networking Zone, 2026; Międzynarodowe Targi Poznańskie, projekt zabudowy strefy networkingowej, 2026.
Organizujesz konferencję albo spotkanie branżowe i chcesz, żeby rozmowy między uczestnikami miały miejsce, czas i pretekst? Zobacz, jak projektujemy strefę networkingową na konferencji, i napisz, ilu uczestników się spodziewasz.
Przeczytaj też:

W skrócie: Piotr Kalewski projektuje wydarzenia firmowe jako narzędzie sprzedaży i marketingu. Zaczyna od celu biznesowego zapisanego w jednym zdaniu i od miernika, potem układa scenariusz doświadczenia pod jedno zachowanie gości, a po wydarzeniu oddaje raport: kto z właściwej grupy przyszedł, co zrobił dalej i ile kosztowała każda rozmowa handlowa.
Wydarzenie jest kosztem, gdy budżet powstaje z faktury za salę, catering i scenę, a cel dopisuje się na końcu. Jest inwestycją, gdy przed pierwszym zamówieniem ktoś zapisze, co ma się zmienić w sprzedaży albo w relacjach z klientami, i do kiedy.
Różnicę widać w jednym dokumencie. Brief kosztowy zaczyna się od daty i liczby gości. W briefie inwestycyjnym pierwsze zdanie brzmi na przykład tak: do końca kwartału chcemy dwudziestu rozmów handlowych z dyrektorami zakupów z trzech wskazanych segmentów. Resztę budżetu da się wtedy obronić albo skreślić, bo każda pozycja jest pytaniem, czy przybliża to zdanie.
Bizzabo w raporcie „2025 State of Events”, opartym na ankiecie ponad 1500 organizatorów i uczestników z listopada 2024 roku, podaje, że 70% organizatorów miało trudność z wykazaniem ROI konferencji B2B. W edycji raportu na 2026 rok ten odsetek spadł do 40%, co nadal oznacza czterech organizatorów na dziesięciu. Według Certain z 2025 roku 94% marketerów mówi, że ich firma nie zamienia leadów z eventów w szanse sprzedażowe.
Z mojej praktyki po obu stronach stołu za takim wynikiem stoi najczęściej jedno: miernik wybrany po wydarzeniu. Skoro przed eventem nikt nie zapisał, co ma być wynikiem, po evencie zostają frekwencja i ankieta zadowolenia. Zarząd nie przeliczy ich na przychód i słusznie nie próbuje.
Rachunek jest krótki. Koszt całego wydarzenia dzielę przez liczbę rozmów handlowych z gośćmi z listy, które odbyły się w uzgodnionym oknie po evencie. Wychodzi koszt jednej rozmowy. Dalej liczę, ile rozmów przeszło w ofertę i ile w sprzedaż. Wystawcy liczą zwykle wcześniejszy etap: w raporcie Freemana o networkingu z lipca 2025 roku 59% z nich mierzy sukces liczbą zdobytych leadów, a liczbą leadów przesuniętych dalej w lejku sprzedaży tylko 43%.
Do tego potrzebny jest CRM, w którym każdy gość z rejestracji dostaje znacznik źródła „event” i datę. Bez znacznika po trzech miesiącach nikt nie odróżni sprzedaży z wydarzenia od sprzedaży, która i tak by się wydarzyła. Pełny pomiar po wydarzeniu rozpisałem w tekście o ewaluacji eventu firmowego.
Targi dają zasięg, własny event daje kontrolę. Listę gości na targach tworzy ktoś inny, a o uwagę konkurujesz z setkami stoisk. Na własnym wydarzeniu sam decydujesz, kto wchodzi i co widzi, ale płacisz za zebranie ludzi, którzy sami by się nie spotkali.
Własny event wygrywa, gdy decydentów jest niewielu i znasz ich z nazwiska. Gdy dopiero ustalasz, kto jest w twoim segmencie, lepiej zacząć od targów. Przygotowanie stoiska pod umówione rozmowy zamiast pliku wizytówek opisuję w tekście o leadach z konferencji i targów.
Dla Grupy Topex projektowałem cykle wydarzeń w całej Polsce dla handlowców i dystrybutorów: prezentacje nowych produktów i linii oraz aktywacje wokół nich. W TedGifted prowadziłem trasę po targach europejskich razem z liczeniem wyników, od produktu i katalogu po rozliczenie rozmów.
Jestem projektantem doświadczeń biznesowych. Prowadzę Event Marketing Institute w Poznaniu, wykładam na WSB Merito Poznań, należę do Rady Sektorowej ds. Kompetencji Komunikacji Marketingowej. Jestem autorem książki Event Management dla początkujących (i nie tylko) z 2025 roku. Pracuję też jako interim marketing director po stronie klientów, więc brief znam z obu stron stołu.
Planujesz wydarzenie i chcesz, żeby ktoś odpowiadał za jego wynik? Umów konsultację, a przejdziemy przez cztery decyzje na twoim przypadku.

W artykule znajdziesz: godzinowy scenariusz śniadania biznesowego na 90 minut, sposób liczenia kosztu na osobę obecną, a nie zaproszoną, oraz zasady rozsadzenia, które decydują o tym, czy goście w ogóle ze sobą porozmawiają.
Śniadanie biznesowe ma dwie przewagi nad konferencją: kosztuje mniej i kończy się o dziewiątej, więc nikt nie traci dnia. Ma też słabość, której organizatorzy nie widzą, dopóki nie przeprowadzą trzeciego: dziewięćdziesiąt minut przy stole z obcymi ludźmi to czas, w którym rozmowa albo ruszy w pierwszym kwadransie, albo nie ruszy wcale.
Krótka odpowiedź: śniadanie biznesowe zorganizuj na 20 do 40 osób, w dziewięćdziesiąt minut, z jednym wystąpieniem do 20 minut i co najmniej 30 minutami rozmów przy stołach z zadanym pytaniem. Koszt licz na osobę obecną, nie zaproszoną, bo gdy nie przychodzi co czwarta zaproszona osoba, koszt jednostkowy rośnie o jedną trzecią. Rozsadzenie przygotuj z góry.
Pierwsze dwadzieścia minut decyduje o reszcie. Freeman w raporcie o networkingu z lipca 2025 roku, opartym na odpowiedziach 4114 uczestników, wystawców i organizatorów, podaje, że dla 51 procent uczestników udany networking jest wystarczającym powodem, żeby wrócić na wydarzenie. W grupie w wieku od 23 do 46 lat 30 procent ocenia, że nie umie zaczynać rozmów. Ludzie przychodzą po rozmowy i jednocześnie nie wiedzą, jak zacząć.
Dlatego przy wejściu ustaw dwie rzeczy: kartę z przypisanym stolikiem i jedno pytanie na kartce, na przykład „nad czym pracujesz w tym kwartale”. Moja opinia: takie pytanie otwiera rozmowę lepiej niż „czym się zajmujesz”, bo wymaga odpowiedzi zdaniem, nie nazwą stanowiska. Osoba przy drzwiach wita po imieniu i kieruje do stołu, a nie do bufetu.
Gospodarz mówi, po co ludzie się spotkali, jak wygląda plan i co się stanie o 8:15. Pięć minut, bez historii firmy i bez przedstawiania wszystkich sponsorów. Najważniejsza informacja to godzina zakończenia, bo ona uspokaja osoby z poranną rozmową o dziewiątej.
Jeśli prowadzisz wydarzenie sam, przećwicz ten fragment na głos z zegarem. Zasady prowadzenia dyskusji z sali opisałem w tekście o moderowaniu panelu.
Drugi i trzeci prelegent zabraliby czas przeznaczony na rozmowy przy stołach. Temat wystąpienia zawęź do jednej decyzji, którą goście mogą podjąć w tym kwartale. Dwadzieścia minut wystarcza na jedną tezę z przykładem i zostawia miejsce na pytanie z sali. Przed wydarzeniem zalecam 45 minut rozmowy przygotowawczej prelegenta z prowadzącym.
Prelegent nie rozdaje materiałów i nie prezentuje oferty firmy. Po wystąpieniu prowadzący zadaje jedno pytanie, które stół będzie omawiał przez następne pół godziny. Zaplanowanie pytania razem z prelegentem to najważniejszy element programu, bo stoły zaczynają wtedy rozmowę od treści, którą wszyscy przed chwilą usłyszeli.
Dla tego bloku goście przyszli. Przy każdym stole pięć lub sześć osób, jedno pytanie na kartce i prowadzący stołu, który dba o to, żeby wszyscy powiedzieli co najmniej jedno zdanie. Prowadzący stołu może być osobą z zespołu organizatora albo zaproszonym gościem, który wcześniej dostał trzy zdania instrukcji.
Rozsadzenie zmienia najwięcej. Rozdziel osoby z tej samej firmy i osoby, które przyszły razem. Przygotowanie rozsadzenia dla czterdziestu gości zajmuje z mojego doświadczenia około pół godziny i zwiększa szansę, że ktoś wyjdzie z nowym kontaktem. Opis projektowania pierwszej rozmowy między uczestnikami znajdziesz w tekście o networkingu na wydarzeniu.
Każdy stół mówi jedno zdanie: co z rozmowy zabiera ze sobą. Prowadzący zbiera zdania i dopisuje kolejny krok, na przykład termin następnego śniadania albo listę uczestników, którzy zgodzili się na udostępnienie kontaktu. Dziesięć minut wystarczy, a zamknięcie daje poczucie, że spotkanie coś wyprodukowało.
Po oficjalnym końcu o 9:00 zostaw salę otwartą jeszcze przez kwadrans, z kawą. Z moich obserwacji goście, którzy zaczęli dobrą rozmowę przy stole, chcą ją skończyć na stojąco, więc nie wyłączaj muzyki i nie zaczynaj sprzątania.
Koszt wydarzenia licz na osobę obecną. Scenariusz liczbowy, hipotetyczny: koszty stałe wynoszą 6 000 zł, zmienne 90 zł na zaproszonego, a zaproszonych jest 40. Przy pełnej frekwencji koszt na osobę wynosi 240 zł. Gdy przychodzi 30 osób, a catering zamówiono na 40, koszt na obecną osobę rośnie do 320 zł. Różnica wynosi jedną trzecią i wynika wyłącznie z nieobecności. Nie znalazłem publicznie dostępnego benchmarku kosztu śniadania biznesowego w Polsce, więc te kwoty pokazują strukturę rachunku, a nie cennik.
Jak ograniczać nieobecność, opisałem w tekście o no-show na wydarzeniu firmowym, a projekt rejestracji, który zmniejsza liczbę osób zapisanych bez zamiaru przyjścia, w tekście o rejestracji na wydarzenie.
Mniejszą wersję tego formatu, od dwudziestu osób, opisałem w tekście o tym, jak zacząć budowę kapitału relacyjnego od dwudziestu osób.
Planujesz cykl spotkań branżowych i chcesz zaprojektować format pod swoich gości? Umów konsultację 1:1 (250 zł netto za 60 minut, pakiet 850 zł) i przejdziemy przez scenariusz godzina po godzinie.
Dołącz do społeczności świadomych marketerów i otrzymaj pakiet bonusów za darmo! 🎉 Co 2 tygodnie wyślemy Ci też newsletter pełen konkretnych inspiracji z obszaru marketingu doświadczeń.