Event Marketing Institute Sp. z o.o.
Iwonicka 3, 60-473 Poznań
NIP 7812066079
REGON 527890052
KRS 0001090243
REGON 527890052
KRS 0001090243
© 2024 Kalewski copy
Najważniejsze tezy: zaangażowanie i poczucie wspólnoty to dwa osobne odczyty, a wydarzenie potrafi dowieźć pierwszy i nie dotknąć drugiego. Standardowa ankieta poeventowa mierzy satysfakcję, czyli zmienną, która w badaniach nie idzie w parze z tym, co faktycznie zbliża ludzi do siebie.
- Gallup w tym samym badaniu, na tej samej próbie, podaje 20 procent zaangażowanych pracowników i 22 procent odczuwających dużą samotność.
- W trzech eksperymentach Wiltermutha i Heatha synchroniczne działanie podniosło poczucie bycia zespołem i realną kooperację, a deklarowane szczęście ani razu.
- Freeman i IMEX: 78 procent organizatorów uważa, że dowozi uczestnikom szczytowy moment, przeżyło go 40 procent uczestników.
- Istnieją dwie zwalidowane, krótkie skale mierzące przynależność na zgromadzeniu. W ankietach poeventowych, które widuję, ich nie ma.
Masz pełną salę, aplikacja pokazuje wysoką aktywność, uczestnicy zeskanowali sobie wzajemnie wizytówki, a ankieta wraca z oceną 4,6. I możesz jednocześnie mieć wydarzenie, po którym nikt nie poczuł, że był częścią czegokolwiek. Nie ma w tym paradoksu ani kwestii wyczucia. Mówimy o dwóch różnych zmiennych, mierzonych różnymi narzędziami, które branża eventowa od lat skleja w jedno słowo. Zaangażowanie uczestników opisuje aktywność. Togetherness opisuje przynależność. Jedno da się wymusić agendą. Drugiego nie.
Gallup w raporcie State of the Global Workplace 2026 podaje, że zaangażowanych jest 20 procent pracowników na świecie. W tym samym dokumencie, na tej samej próbie 263 810 respondentów ze 160 krajów, pojawia się druga liczba: 22 procent doświadczyło dużej samotności przez większość poprzedniego dnia. Gallup mierzy zaangażowanie i samotność osobno, bo opisują dwie różne rzeczy, i wydarzenie firmowe też powinno mierzyć je osobno.
Raport Evernorth Research Institute dla Cigna z 2025 roku dokłada do tego zdanie, które powinno wisieć w każdym biurze marketingu: osoby samotne w przeważającej części raportują brak przynależności, nawet gdy mają wokół siebie innych ludzi. W badaniu na ponad 5000 dorosłych Amerykanów samotność deklaruje 67 procent przedstawicieli pokolenia Z i 65 procent millenialsów. Wśród pracujących 42 procent samotnych przychodzi do pracy myślami gdzie indziej, wobec 21 procent niesamotnych.
Polskie dane idą w tę samą stronę, choć z mniejszej skali. CBOS w komunikacie z 2024 roku podaje, że stałe albo bardzo częste osamotnienie odczuwa dziś dwa razy więcej dorosłych Polaków niż w 2017 roku. W badaniu Hedepy z marca 2026 roku samotność często albo bardzo często odczuwa mniej więcej co trzecia osoba z pokolenia Z i co czwarty millenials, a siedem osób na dziesięć mówi, że samotność odbiera im energię i motywację.
Firma, która zamawia wydarzenie integracyjne, konferencję sprzedażową albo spotkanie roczne, zamawia je właśnie po to. Chce, żeby ludzie poczuli się częścią jednej organizacji. Potem mierzy efekt frekwencją, liczbą interakcji w aplikacji i oceną w ankiecie. Te trzy liczby mogą być wzorowe przy zerowym efekcie przynależnościowym. Z mojej perspektywy to najczęstsza cicha porażka wydarzeń firmowych: wszystko działało, nikt nie ma zastrzeżeń, a za trzy miesiące nikt nie potrafi powiedzieć, co się zmieniło.
Scott Wiltermuth i Chip Heath opublikowali w Psychological Science w 2009 roku trzy eksperymenty na próbach 30, 96 i 105 osób. Uczestnicy, którzy poruszali się i śpiewali w synchronii, deklarowali wyższe poczucie bycia zespołem (średnia 4,9 wobec 3,6 w warunku asynchronicznym) i realnie więcej wpłacali w grze o dobro wspólne. Deklarowane poczucie szczęścia nie różniło się istotnie w żadnym z trzech badań.
Bronwyn Tarr, Jacques Launay i Robin Dunbar powtórzyli ten rozjazd w innym układzie. W badaniu silent disco na 94 osobach w Oksfordzie czteroosobowe grupy obcych sobie ludzi tańczyły w pełnej synchronii, częściowej albo bez niej. Przy pełnej synchronii próg bólu wzrósł o 12 mmHg, a bliskość społeczna z 4,227 do 5,049. Intensywność ruchu kontrolowano akcelerometrem, więc nie chodziło o wysiłek. Muzyka i czas były takie same, a różnica polegała na tym, czy grupa poruszała się razem w tym samym momencie.
Kiedy mierzysz wydarzenie oceną satysfakcji i wskaźnikiem NPS, mierzysz zmienną, która w tych badaniach nie reagowała na mechanizm budujący wspólnotę. Wydarzenie, które zbuduje przynależność, może więc dostać ocenę przeciętną. Działa to też w drugą stronę: miękkie krzesła, dobry catering, sprawna obsługa, ocena 4,8 i zero więzi.
Branża od lat powtarza, że potrzebny jest wspólny moment. Zwykle kończy się to pokazem na scenie, który uczestnicy oglądają. Synchronia to robienie czegoś w tym samym rytmie: wspólne odliczanie, śpiew, jednoczesny ruch, jednoczesna decyzja całej sali, a oglądanie pokazu tego warunku nie spełnia. W moich projektach różnica między tymi dwoma formatami jest widoczna gołym okiem na nagraniu z sali, zanim jeszcze ktokolwiek wypełni ankietę.
Freeman we współpracy z IMEX przebadał w 2025 roku ponad 2600 uczestników i organizatorów. Wynik: 78 procent organizatorów jest przekonanych, że dostarcza uczestnikom szczytowy moment wydarzenia. Przeżyło go 40 procent uczestników. Luka wynosi 38 punktów procentowych i moim zdaniem bierze się z tego, że obie strony mierzą inną rzecz. Organizator mierzy to, co zaprojektował i wykonał. Uczestnik mierzy to, co poczuł.
Drugi rozjazd pokazuje osobny raport Freemana o networkingu z lipca 2025 roku, oparty na 4114 respondentach, w tym 2326 uczestnikach. Udany networking jako powód powrotu na wydarzenie podaje 51 procent uczestników. W grupie od 23 do 46 lat 40 procent mówi jednocześnie, że networking jest niezręczny, a 30 procent, że nie umie zaczynać rozmów. Rekomendacje spotkań przed wydarzeniem chciałoby dostać 45 procent wszystkich uczestników. Networking jako punkt agendy jest dowieziony, a to, czy powstanie z niego relacja, zależy od tego, czy ktoś pomógł zacząć pierwszą rozmowę.
Badanie Hilton z Ipsos na próbie 3150 osób planujących udział w wydarzeniu służbowym w ciągu 24 miesięcy, zrealizowane w listopadzie 2025 w Indiach, Wielkiej Brytanii i USA, podaje 49 procent jako odsetek wskazujących poznawanie nowych osób i budowanie więzi z zespołem jako główny powód udziału. 67 procent czuje się mniej zaangażowanych, gdy w agendzie nie ma wolnego czasu. Prawie połowa przyjeżdża więc po relacje i mówi wprost, czego potrzebuje, żeby je zbudować, a branża wciąż domyka im harmonogram co do minuty.
Najciekawsze dane w całym tym temacie dotyczą tempa. Eiluned Pearce, Jacques Launay i Robin Dunbar obserwowali przez siedem miesięcy siedem nowo powstałych grup zajęć dla dorosłych w Wielkiej Brytanii, śpiewających i nieśpiewających. Po pierwszym miesiącu w grupach śpiewających poczucie bliskości rosło mniej więcej trzy razy szybciej. Siedem miesięcy później różnica zniknęła: wspólne śpiewanie przyspieszało zbliżenie, ale reszta grup dochodziła do tego samego punktu wolniej.
Z tego wyprowadzam biznesową funkcję wydarzenia. Wspólne, zsynchronizowane doświadczenie daje tyle przynależności, ile długa wspólna praca, tylko dochodzi do niej szybciej. Firma, która płaci za event integracyjny, kupuje więc skrócenie czasu, a to da się zmierzyć, powtarzając po wydarzeniu te same pytania o przynależność w kolejnych tygodniach. Taką obietnicę da się uczciwie sprzedać i rozliczyć, a brzmi zupełnie inaczej niż ta, którą branża zwykle składa.
Przejęcie, 180 osób z dwóch kultur, data integracji wyznaczona na listopad. Przy celu „zaangażowanie” zrobisz sesję strategiczną, panel zarządu i wieczór z zespołem muzycznym. Cel przynależnościowy zmienia pytanie: w którym momencie wieczoru 180 osób zrobi jednocześnie to samo i będzie to coś, czego nie da się zrobić w pojedynkę. Reszta programu obsługuje ten jeden moment, zamiast konkurować z nim o uwagę.
Argument, który najczęściej słyszę, brzmi: togetherness jest miękki, więc nie wejdzie do raportu. Wejdzie, i to za pomocą narzędzi, które ktoś już sprawdził na tysiącach osób.
Shira Gabriel z zespołem opublikowała w The Journal of Positive Psychology w 2020 roku krótką, ośmiopytaniową skalę zbiorowego uniesienia, sprawdzoną w dziewięciu badaniach na ponad 2500 osobach. Ma dwie części: poczucie połączenia z innymi, z pytaniami w rodzaju „czułem się połączony z innymi obecnymi na wydarzeniu”, oraz poczucie, że ta chwila odstaje od codzienności. Drugie narzędzie to skala odczuwanej wspólnoty emocji Anny Wlodarczyk z zespołem, opublikowana w Frontiers in Psychology w 2020 roku: sześć pytań, sprawdzone w Hiszpanii, Chile i Belgii.
Każdą wpinasz do ankiety poeventowej bez przeróbek, jako sześć do ośmiu dodatkowych pytań. Każda z nich przewiduje dobrostan ponad inne zmienne i żadna nie wymaga psychologa do interpretacji. Kto mówi, że przynależności nie da się zmierzyć, mówi w rzeczywistości, że nikt w jego organizacji nie próbował.
Zestaw pytań, który stosuję zamiast samego NPS, składa się z trzech warstw. Pierwsza mierzy ocenę wydarzenia, bo zamawiający jej oczekuje. Druga pyta o konkretny moment, w którym uczestnik poczuł się częścią grupy, i prosi o nazwanie tego momentu własnymi słowami. Trzecia sprawdza zachowanie po wydarzeniu: z iloma osobami poznanymi na miejscu uczestnik miał kontakt w ciągu dwóch tygodni. Ta ostatnia warstwa jest najtrudniejsza do zebrania i najtrudniejsza do podważenia przed zarządem.
Po pierwsze, obniż próg pierwszego ruchu. W raporcie Freemana o networkingu 30 procent uczestników w wieku od 23 do 46 lat uważa, że nie umie zaczynać rozmów. Losowe sadzanie przy stolikach tego nie rozwiązuje, bo przenosi problem o metr dalej. Działa przypisanie konkretnego zadania do konkretnej pary osób, bo wtedy rozmowa ma pretekst i koniec.
Po drugie, zaprojektuj przynajmniej jeden moment jednoczesności, w którym cała sala robi to samo w tym samym rytmie. Synchronia jest jedynym mechanizmem z twardym poparciem eksperymentalnym w całym tym zestawie badań.
Po trzecie, zostaw wolny czas i nazwij go w agendzie. Siedmiu na dziesięciu uczestników w badaniu Bizzabo podkreśla wagę wolnego czasu podczas wydarzeń. Pusta pozycja w harmonogramie wygląda w prezentacji dla klienta jak brak pomysłu, a właśnie tam relacja ma szansę powstać poza scenariuszem.
Po czwarte, przestań traktować wskaźnik satysfakcji jako dowód. Allen i współautorzy w przeglądzie opublikowanym w Australian Journal of Psychology w 2021 roku piszą wprost, że człowiek może mieć kompetencje do nawiązywania relacji, okazje i motywację, a mimo to raportować duże niezadowolenie. Przynależność ma składową percepcyjną, której nie da się dostarczyć logistyką.
Nie twierdzę, że zaangażowanie jest bez znaczenia. Kto nie bierze udziału w niczym, nie zbuduje też żadnej relacji. Aktywność jest warunkiem wstępnym, nie wynikiem. Nie twierdzę też, że każde wydarzenie powinno celować we wspólnotę. Szkolenie produktowe dla 12 handlowców ma inny cel niż spotkanie roczne dla 400 osób po restrukturyzacji. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamawiający chce drugiego, a dostaje pomiar pierwszego i wszyscy udają, że to to samo.
Trzeba też uczciwie powiedzieć, że dane o przynależności pochodzą głównie z badań psychologicznych i rynku amerykańskiego. Polskiego badania mierzącego togetherness na wydarzeniach B2B nie znalazłem. Gdy ktoś je zrobi, chętnie zmienię zdanie w którymś z tych punktów. Na razie najmocniejsze, co mam, to zgodność kilku niezależnych linii badawczych i własne obserwacje z sal.
Weź agendę projektu, który prowadzisz teraz, i zaznacz w niej momenty, w których uczestnicy robią coś jednocześnie. Bez ani jednego masz program złożony z aktywności indywidualnych wykonywanych w jednym pomieszczeniu. Potem dopisz do ankiety poeventowej sześć pytań o przynależność i porównaj wynik z oceną ogólną. Gdy obie liczby są wysokie, masz wynik, którego sama dobra obsługa nie daje. Rozjazd między nimi pokazuje, gdzie szukać problemu.
Chcesz przejść przez to na konkretnym projekcie? Umów godzinę konsultacji i przyjdź z agendą oraz listą pytań, które zadajesz uczestnikom po wydarzeniu. Zacznijmy od tych dwóch dokumentów, bo w nich widać wszystko. Przy okazji przydadzą się teksty o budowaniu zaangażowania uczestników, o projektowaniu networkingu, o tym, co naprawdę mówi NPS po evencie, oraz o mapie doświadczeń uczestnika.
Engagement opisuje to, co uczestnik robi: ile sesji odwiedził, ile pytań zadał, ile razy kliknął w aplikacji. Togetherness opisuje to, co uczestnik czuje wobec grupy: czy był częścią czegoś wspólnego, czy obecność innych miała dla niego znaczenie. Pierwsze da się zmierzyć logami systemu, drugie wyłącznie pytaniem. Badania Wiltermutha i Heatha pokazały, że te dwie zmienne potrafią iść w różne strony, więc traktowanie jednej jako dowodu na drugą jest błędem pomiarowym.
Najprościej przez dołączenie do ankiety poeventowej jednej z dwóch zwalidowanych skal: ośmiopozycyjnej skali collective effervescence Gabriel i współautorów albo sześciopozycyjnej Perceived Emotional Synchrony Wlodarczyk i współautorów. Obie mają opublikowane brzmienia pozycji i opisaną rzetelność. Dobrze działa do tego pytanie otwarte o moment, w którym uczestnik poczuł się częścią grupy, oraz pomiar zachowania relacyjnego dwa tygodnie po wydarzeniu.
Nie. Frekwencja mówi o sprzedaży i komunikacji przed wydarzeniem, nie o tym, co się na nim wydarzyło. Luka zmierzona przez Freemana i IMEX, 78 procent organizatorów wobec 40 procent uczestników deklarujących szczytowy moment, pokazuje, że większość obecnych na sali nie przeżywa tego, co zaplanował organizator. Frekwencja jest warunkiem koniecznym i niczym więcej.
Nie ma jednej liczby, ale jest kierunek. W badaniu Bizzabo 72 procent uczestników podkreśla znaczenie wolnego czasu, a w badaniu Hilton z Ipsos 67 procent czuje się mniej zaangażowanych, gdy go brakuje. Przy dniu konferencyjnym rozsądny punkt startu to przerwy dłuższe niż potrzeba na kawę i jeden blok bez programu w godzinach, w których ludzie mają jeszcze energię, a nie o 17:30.
Nie musi i zwykle nie powinien. W badaniach, które mają twarde wyniki, mechanizmem jest jednoczesność działania, nie jego skala. Wspólne odliczanie, jednoczesny ruch całej sali, decyzja podejmowana przez wszystkich naraz. Efektowny pokaz na scenie uczestnicy oglądają, a oglądanie jest czynnością indywidualną wykonywaną w tym samym pomieszczeniu.


Najważniejsze tezy: konferencja z kilkoma tysiącami uczestników potrzebuje strefy networkingu z własnym miejscem i godzinami w programie, bo przerwa kawowa nagradza głównie tych, którzy i tak zaczepiają obcych. Strefa z czytelnymi zasadami daje pretekst do rozmowy ludziom o różnych temperamentach: ekstrawertykom, introwertykom, osobom neuroatypowym i tym, którzy networkingu po prostu nie lubią.
Pierwsza sytuacja powtarza się na większości dużych konferencji, które prowadzę ze sceny:
Przerwa kawowa trwa 25 minut. Przy stolikach koktajlowych stoją grupki, które przyjechały razem z jednej firmy, a pod ścianą osoby z telefonem w ręce. Ktoś chciałby dopytać prelegenta z porannej sesji, ale prelegent stoi w kręgu pięciu osób i nie widać, kiedy skończy. Po dzwonku wszyscy wracają na salę z tymi samymi kontaktami, z którymi przyszli.
Druga sytuacja to scenariusz, który 28 i 29 października sprawdzamy w praktyce na festiwalu I Love Marketing & Technology w Poznaniu. Ta sama przerwa i ten sam tłum, ale w jednym miejscu hali stoi tablica z godzinami: o pełnej godzinie startuje Speed Match, przy pięciu stołach czekają tematy z programu, a w punkcie obsługi leżą kolorowe naklejki. Osoba z telefonem ma dokąd pójść i wie, co tam robić. Pierwsze zdanie dostaje od formatu.
Ludzie w obu sytuacjach są tacy sami. Różni się decyzja organizatora: czy dał rozmowom miejsce i czas, czy zostawił je przypadkowi.
Krótka odpowiedź: duża konferencja potrzebuje strefy networkingu, czyli wydzielonej przestrzeni z harmonogramem i prowadzącym, bo uczestnicy przyjeżdżają po kontakty, a w tłumie trudno zacząć rozmowę. W raporcie Freemana z 2025 roku 51 procent uczestników uznaje dobry networking za wystarczający powód, żeby wrócić na wydarzenie. Kilka formatów w jednej strefie daje każdemu temperamentowi inną drogę do pierwszego zdania. Tak zaprojektowaliśmy Networking Zone na I Love Marketing & Technology 2026, opisaną niżej jako case study.
Przerwa w programie ma wiele zadań naraz: kawa, toaleta, telefon do biura, zaległy mail. Rozmowa z nieznajomym konkuruje ze wszystkimi tymi czynnościami i przegrywa u każdego, kto nie ma naturalnej łatwości zagadywania. Z mojej obserwacji z ponad 330 wydarzeń poprowadzonych ze sceny wynika prosta prawidłowość: w przerwie kontakty zbierają ci, którzy zebraliby je w każdych warunkach.
Freeman, amerykańska firma produkująca wydarzenia, opublikował w lipcu 2025 roku raport o networkingu na eventach, oparty na odpowiedziach 4114 uczestników, wystawców i organizatorów. 51 procent uczestników mówi w nim, że dobry networking wystarcza jako powód do powrotu na wydarzenie. W grupie, którą raport nazywa NowGen, czyli osób w wieku od 23 do 46 lat, 40 procent uważa networking za niezręczny, a 30 procent ocenia, że nie umie zaczynać rozmów. Rekomendacje, z kim warto się spotkać, chciałoby dostać przed wydarzeniem 45 procent wszystkich uczestników, a w grupie NowGen ten odsetek jest jeszcze wyższy.
Te liczby opisują napięcie, które organizator ma rozwiązać. Ludzie płacą za bilet także po to, żeby kogoś poznać, i jednocześnie nie wiedzą, jak to zrobić. Janet Dell, prezeska Freemana, skomentowała raport słowami: „Organizatorzy mają obowiązek projektować intencjonalne doświadczenia networkingowe”. Zgadzam się z nią i dodałbym jedno: przy kilku tysiącach osób intencja musi mieć adres w hali i godzinę w agendzie.
„Przypadek to najgorszy organizator relacji biznesowych. Przy czterech tysiącach uczestników wygrywają w nim ci, którzy poradziliby sobie bez żadnej pomocy. Strefa networkingu jest dla całej reszty.” Piotr Kalewski, Event Marketing Institute
Osoba, która wchodzi do oznaczonej strefy networkingu, wysyła innym czytelny sygnał: przyszłam tu rozmawiać. Ten sam człowiek przy stoliku z kawą może równie dobrze czekać na kolegę, odpoczywać albo udawać, że czyta wiadomości. W strefie koszt zagadania spada, bo nikt nikomu nie przeszkadza. Wszyscy przyszli w tym samym celu.
Miejsce ma też znaczenie poznawcze. Na festiwalu, który opisuję niżej, wystąpienia w głównych ścieżkach trwają po 18 minut i idą jedno po drugim. Po kilku takich blokach głowa jest pełna. Jak ten stan wpływa na zachowanie uczestników, opisałem w tekście o przeciążeniu poznawczym na konferencji. Strefa rozmów działa w innym trybie niż sala: zamiast słuchać, uczestnik mówi o własnym problemie i słucha cudzych rozwiązań.
Od strony fizycznej wystarczy niewiele: wyraźna granica przestrzeni, oznakowanie widoczne z korytarza, punkt obsługi z osobą, która wyjaśni zasady, oraz meble dopasowane do formatów. Stoliki koktajlowe służą krótkim rozmowom na stojąco, a duże stoły pracy w grupie. Projektując strefę, zaczynam od pytania, jakie rozmowy mają się w niej odbyć, a dopiero potem liczę metry i krzesła.
Drugi warunek to czas.
Strefa otwarta „przez cały dzień” bez żadnych godzin startu działa jak większa kawiarnia. Sesja zapisana w agendzie, z godziną rozpoczęcia i końca, pozwala uczestnikowi zaplanować dzień: po porannym bloku idę na Speed Match, po obiedzie siadam przy stole o AI. Networking staje się wtedy wyborem, który można wpisać do kalendarza, tak samo jak wykład.
Czas ma jeszcze jedną funkcję, często pomijaną.
Każda rozmowa w formacie ma z góry znany koniec, ogłaszany sygnałem prowadzącego. Nikt nie musi szukać wymówki, żeby odejść od rozmówcy, i nikt nie zostaje z poczuciem, że został porzucony w połowie zdania. Strach przed niezręcznym zakończeniem bywa powodem, żeby rozmowy w ogóle nie zaczynać.
Struktura czasu dotyczy też tempa całej strefy. Krótkie rundy pozwalają poznać więcej osób, dłuższe pozwalają pogłębić temat. Dlatego obok siebie działają formaty o różnym rytmie: osiem trzyminutowych wypowiedzi w godzinę i dwudziestominutowa rozmowa przy stole. O tym, jak zaprojektować sam moment pierwszego kontaktu, pisałem w tekście o projektowaniu networkingu na wydarzeniu.
Teorię najłatwiej sprawdzić na konkretnym wydarzeniu. 28 i 29 października 2026 roku w Poznań Congress Center odbywa się dwudziesta druga edycja festiwalu I Love Marketing & Technology, organizowanego przez sprawny.marketing. Event Marketing Institute jest partnerem merytorycznym festiwalu i gospodarzem nowej strefy, Networking Zone. Strefę zaprojektowaliśmy od zera i prowadzimy ją przez oba dni pięcioosobowym zespołem, a ja koordynuję całość na miejscu. Opisuję ją jako case w toku: wyzwanie, decyzje projektowe i plan pomiaru, a wyniki dopiszę po festiwalu.
Organizator zapowiada ponad 4000 uczestników, 12 konferencji tematycznych, ponad 100 wystawców i ścieżki PRO poświęcone AI. Na sali uczestnicy słuchają osiemnastominutowych wystąpień, więc program jest gęsty, a przerwy krótkie. Do tego publiczność jest mieszana: marketing, social media, e-commerce, PR, HR, sprzedaż i AI to osobne ścieżki, które w ciągu dnia prawie się nie przecinają.
Na #ILOVEMKT nie było dotąd wydzielonej strefy rozmów. Przy takiej skali osoba z HR i osoba z e-commerce mogą spędzić dwa dni w tym samym budynku i nie zamienić ze sobą słowa, choć obie szukają odpowiedzi na podobne pytanie o AI w swoim dziale.
W ofercie dla organizatora zapisaliśmy cel jednym zdaniem: miarą strefy będą spotkania, które uczestnicy zechcą kontynuować po festiwalu. Pod nim są cztery cele pomocnicze. Strefa ma sadzać przy jednym stole ludzi z różnych ścieżek programu, dać kontakt z praktykami poza sceną, ułatwić start osobom, które nie czują się dobrze w klasycznym networkingu, i przedłużyć wartość wystąpień o wymianę doświadczeń przy stole.
„Jedni podchodzą do nieznajomych bez namysłu. Inni potrzebują tematu, zadania albo wyraźnego zaproszenia. Zaprojektowaliśmy strefę tak, żeby każdy znalazł w niej swój sposób na pierwszą rozmowę.” Piotr Kalewski
Blind Date z ekspertem. Wybierasz temat, a nie nazwisko. W punkcie obsługi rezerwujesz dziesięciominutowy termin, siadasz po jednej stronie przegrody, a po drugiej czeka praktyk z wybranej dziedziny. Rozmawiacie o twoim problemie, bez prezentacji firmy i bez sprzedaży. Kim jest rozmówca, dowiadujesz się na koniec. Format ma najniższy próg dla osób, które nie chcą rozmawiać o sobie, i odcina kolejkę do najbardziej znanych nazwisk.
Speed Match. Dwadzieścia osób, dziesięć stolików i osiem rozmów jeden na jeden w 60 minut. Każda osoba ma trzy minuty na przedstawienie siebie i tego, czego szuka, po czym głos przejmuje rozmówca, a po sygnale prowadzącego zmieniasz stolik. Na sesje obowiązują zapisy, a przy pełnym obłożeniu w Speed Match weźmie udział do 100 osób dziennie. Ten format jest dla tych, którzy chcą w godzinę zebrać tyle kontaktów, ile w przerwach zbieraliby przez cały festiwal.
Hot Tables. Pięć stołów, pięć tematów z programu festiwalu, bez zapisów. Na każdym stole leżą przygotowane przez nas Karty Rozmów z problemami i tezami, więc nikt nie musi wymyślać pierwszego pytania. Runda trwa około 20 minut, po niej możesz zostać przy temacie albo przesiąść się do innego stołu. Stoły łączą ścieżki programu: temat wspólny dla marketingu i sprzedaży sadza obok siebie ludzi, którzy wcześniej słuchali wystąpień w różnych salach.
Color Code. Format samoobsługowy, działający przez cały czas otwarcia strefy. W punkcie obsługi odbierasz dwie naklejki na identyfikator: kolor oznacza obszar tematyczny, który cię interesuje, a symbol etap zawodowy, od „zaczynam” po „rozwijam własną firmę”. Szukasz osoby z tym samym kolorem albo z ciekawym połączeniem oznaczeń, a karta gry podpowiada pierwsze pytanie. Na dwa dni przygotowaliśmy do 1000 zestawów.
Strefa zajmuje ok. 100 m² na pierwszym poziomie Poznań Congress Center. Projekt zabudowy przewiduje przestrzeń wygrodzoną od korytarza, dziesięć stolików barowych do Speed Match, stoły do pracy w grupie, dwie budki z czarną kotarą do Blind Date i zieleń, która oddziela strefę od ruchu w hali. Ekspertów do Blind Date zapewnia organizator, a nasz pięcioosobowy zespół prowadzi zapisy, listy rezerwowe, rotację przy stolikach, Karty Rozmów i punkt obsługi.
Pięć decyzji z tego projektu da się zastosować także na konferencji dla kilkuset osób. Nazwy formatów są uniwersalne i nie odwołują się do marki festiwalu, więc działają też na innym wydarzeniu. Temat przed nazwiskiem w Blind Date zdejmuje presję rozmowy ze znaną osobą. Zapisy obowiązują tylko tam, gdzie liczba miejsc jest ograniczona, a reszta działa z marszu. Rozmowy nie są nagrywane, a zdjęcie po spotkaniu robimy wyłącznie za zgodą obu osób. Każda rozmowa ma z góry znany czas i sygnał końca.
Wspólny mianownik tych decyzji to obniżenie kosztu pierwszego kroku. Uczestnik nie musi wiedzieć, kogo szuka, nie musi się przedstawiać przed grupą i nie musi wymyślać, jak skończyć rozmowę.
Zapisy, dostęp i lokalizację strefy zebrałem w zapowiedzi Networking Zone na I Love Marketing & Technology 2026.
Klasyczny networking projektuje się pod jeden temperament: pod osobę, która lubi tłum, łatwo zagaduje i dobrze czuje się w krótkich rozmowach. Kilka formatów obok siebie pozwala ten błąd odwrócić. Zapraszamy do strefy wszystkich, a każdy wybiera wejście, które mu odpowiada.
Speed Match daje ci osiem nowych kontaktów w godzinę, co w zwykłej przerwie wymagałoby całego dnia krążenia po hali. Przy Hot Tables możesz wziąć na siebie rolę osoby, która rozkręca rozmowę i wciąga do niej resztę stołu. Prośba ode mnie: zostaw przestrzeń tym, którzy odezwą się dopiero w dziesiątej minucie. Często mają najciekawsze przykłady.
Susan Cain w książce „Ciszej, proszę” z 2012 roku szacuje, że introwertykami jest od jednej trzeciej do połowy ludzi. Osobom z tej grupy polecam start od Blind Date z ekspertem: jedna osoba, jeden temat, dziesięć minut i rozmowa o sprawie, która cię zajmuje, zamiast rozmowy o sobie. Przy Hot Tables możesz przez pierwszą rundę tylko słuchać. Nikt nie odpytuje uczestników po kolei.
Nancy Doyle w przeglądzie opublikowanym w 2020 roku w British Medical Bulletin szacuje, że osoby neuroatypowe stanowią od 15 do 20 procent populacji. Projektując strefę, przyjęliśmy kilka decyzji, które mają obniżyć niepewność: każdy format ma spisane zasady, znany czas trwania i jasny sygnał końca. W Blind Date rozmowa toczy się przez przegrodę, bez kontaktu wzrokowego. Color Code działa bez przedstawiania się przez mikrofon i bez wystąpień przed grupą. Zasady każdego formatu możesz spokojnie przejść z naszym zespołem w punkcie obsługi, zanim zdecydujesz, czy chcesz wziąć udział. Więcej decyzji tego typu opisałem w tekście o dopasowaniu wydarzenia do różnych uczestników.
Jest na to dobry powód. Networking w wersji „podejdź i opowiedz o sobie” przypomina sprzedaż, a mało kto lubi sprzedawać siebie obcym. W strefie zaczynasz od tematu, karty z pytaniem albo koloru na identyfikatorze, a znajomość przychodzi przy okazji rozmowy o konkretnej sprawie. Możesz przyjść, popatrzeć z boku i wyjść. Takie wejście też się liczy.
„Nikogo nie wyciągamy na środek i nikogo nie zmuszamy do autoprezentacji. Każdy format ma wyjście: z rozmowy, ze stołu, ze strefy. Rozmowa, do której nikt nie został zmuszony, ma większą szansę na ciąg dalszy.” Piotr Kalewski
Raport Freemana podaje, że ponad jedna trzecia uczestników uważa, że networking musi być kuratorowany, żeby działał. Odwrotna strona tej liczby jest równie ważna: niemal dwie trzecie tego nie deklaruje. Część ludzi woli spontaniczne rozmowy przy kawie i dobrze się w nich czuje. Dlatego strefa networkingu działa obok przerw w programie i ich nie zastępuje.
Druga rozbieżność dotyczy kontekstu. Ankietowani uczestnicy Freemana w 90 procentach pochodzą ze Stanów Zjednoczonych. Wiarygodnych polskich badań o networkingu na konferencjach w ostatnich latach nie znalazłem. Nie wiem więc, czy polski uczestnik reaguje na zapisy i sygnały prowadzącego tak samo jak amerykański. Część odpowiedzi przyniosą te dwa dni w Poznaniu.
Mierniki ustaliliśmy przed startem. Policzymy zapisy i obecności na sesjach Speed Match, obłożenie stołów Hot Tables w kolejnych rundach, liczbę wydanych zestawów Color Code i rozmów Blind Date. Najważniejszy pomiar przyjdzie później: zapytamy uczestników po dwóch tygodniach, z iloma osobami poznanymi w strefie mieli kontakt po festiwalu.
„Frekwencję przy stolikach policzę, ale strefę ocenię po jednym: ile rozmów ktoś zechciał kontynuować po powrocie do pracy.” Piotr Kalewski
Wyniki opiszę w recenzji po festiwalu, razem z tym, które formaty zadziałały i co zmienimy przy kolejnej edycji.
Osobie z telefonem pod ścianą z pierwszej sceny wystarczyłyby trzy rzeczy: miejsce, w którym wolno zagadać, godzina, o której coś się zaczyna, i pretekst do pierwszego zdania. Organizator może je zaprojektować przy każdej konferencji powyżej kilkuset osób.
Przy planowaniu najbliższego wydarzenia odpowiedz sobie na jedno pytanie: gdzie i o której godzinie uczestnik, który nikogo nie zna, ma rozpocząć pierwszą rozmowę? Brak odpowiedzi oznacza, że networking w waszym programie zależy od przypadku.
Główne źródła:
Pozostałe: Poradnik Przedsiębiorcy, materiał o festiwalu I Love Marketing & Technology, 2026; Event Marketing Institute, koncepcja i parametry formatów Networking Zone, 2026; Międzynarodowe Targi Poznańskie, projekt zabudowy strefy networkingowej, 2026.
Organizujesz konferencję albo spotkanie branżowe i chcesz, żeby rozmowy między uczestnikami miały miejsce, czas i pretekst? Zobacz, jak projektujemy strefę networkingową na konferencji, i napisz, ilu uczestników się spodziewasz.
Przeczytaj też:

W skrócie: Piotr Kalewski projektuje wydarzenia firmowe jako narzędzie sprzedaży i marketingu. Zaczyna od celu biznesowego zapisanego w jednym zdaniu i od miernika, potem układa scenariusz doświadczenia pod jedno zachowanie gości, a po wydarzeniu oddaje raport: kto z właściwej grupy przyszedł, co zrobił dalej i ile kosztowała każda rozmowa handlowa.
Wydarzenie jest kosztem, gdy budżet powstaje z faktury za salę, catering i scenę, a cel dopisuje się na końcu. Jest inwestycją, gdy przed pierwszym zamówieniem ktoś zapisze, co ma się zmienić w sprzedaży albo w relacjach z klientami, i do kiedy.
Różnicę widać w jednym dokumencie. Brief kosztowy zaczyna się od daty i liczby gości. W briefie inwestycyjnym pierwsze zdanie brzmi na przykład tak: do końca kwartału chcemy dwudziestu rozmów handlowych z dyrektorami zakupów z trzech wskazanych segmentów. Resztę budżetu da się wtedy obronić albo skreślić, bo każda pozycja jest pytaniem, czy przybliża to zdanie.
Bizzabo w raporcie „2025 State of Events”, opartym na ankiecie ponad 1500 organizatorów i uczestników z listopada 2024 roku, podaje, że 70% organizatorów miało trudność z wykazaniem ROI konferencji B2B. W edycji raportu na 2026 rok ten odsetek spadł do 40%, co nadal oznacza czterech organizatorów na dziesięciu. Według Certain z 2025 roku 94% marketerów mówi, że ich firma nie zamienia leadów z eventów w szanse sprzedażowe.
Z mojej praktyki po obu stronach stołu za takim wynikiem stoi najczęściej jedno: miernik wybrany po wydarzeniu. Skoro przed eventem nikt nie zapisał, co ma być wynikiem, po evencie zostają frekwencja i ankieta zadowolenia. Zarząd nie przeliczy ich na przychód i słusznie nie próbuje.
Rachunek jest krótki. Koszt całego wydarzenia dzielę przez liczbę rozmów handlowych z gośćmi z listy, które odbyły się w uzgodnionym oknie po evencie. Wychodzi koszt jednej rozmowy. Dalej liczę, ile rozmów przeszło w ofertę i ile w sprzedaż. Wystawcy liczą zwykle wcześniejszy etap: w raporcie Freemana o networkingu z lipca 2025 roku 59% z nich mierzy sukces liczbą zdobytych leadów, a liczbą leadów przesuniętych dalej w lejku sprzedaży tylko 43%.
Do tego potrzebny jest CRM, w którym każdy gość z rejestracji dostaje znacznik źródła „event” i datę. Bez znacznika po trzech miesiącach nikt nie odróżni sprzedaży z wydarzenia od sprzedaży, która i tak by się wydarzyła. Pełny pomiar po wydarzeniu rozpisałem w tekście o ewaluacji eventu firmowego.
Targi dają zasięg, własny event daje kontrolę. Listę gości na targach tworzy ktoś inny, a o uwagę konkurujesz z setkami stoisk. Na własnym wydarzeniu sam decydujesz, kto wchodzi i co widzi, ale płacisz za zebranie ludzi, którzy sami by się nie spotkali.
Własny event wygrywa, gdy decydentów jest niewielu i znasz ich z nazwiska. Gdy dopiero ustalasz, kto jest w twoim segmencie, lepiej zacząć od targów. Przygotowanie stoiska pod umówione rozmowy zamiast pliku wizytówek opisuję w tekście o leadach z konferencji i targów.
Dla Grupy Topex projektowałem cykle wydarzeń w całej Polsce dla handlowców i dystrybutorów: prezentacje nowych produktów i linii oraz aktywacje wokół nich. W TedGifted prowadziłem trasę po targach europejskich razem z liczeniem wyników, od produktu i katalogu po rozliczenie rozmów.
Jestem projektantem doświadczeń biznesowych. Prowadzę Event Marketing Institute w Poznaniu, wykładam na WSB Merito Poznań, należę do Rady Sektorowej ds. Kompetencji Komunikacji Marketingowej. Jestem autorem książki Event Management dla początkujących (i nie tylko) z 2025 roku. Pracuję też jako interim marketing director po stronie klientów, więc brief znam z obu stron stołu.
Planujesz wydarzenie i chcesz, żeby ktoś odpowiadał za jego wynik? Umów konsultację, a przejdziemy przez cztery decyzje na twoim przypadku.

W artykule znajdziesz: godzinowy scenariusz śniadania biznesowego na 90 minut, sposób liczenia kosztu na osobę obecną, a nie zaproszoną, oraz zasady rozsadzenia, które decydują o tym, czy goście w ogóle ze sobą porozmawiają.
Śniadanie biznesowe ma dwie przewagi nad konferencją: kosztuje mniej i kończy się o dziewiątej, więc nikt nie traci dnia. Ma też słabość, której organizatorzy nie widzą, dopóki nie przeprowadzą trzeciego: dziewięćdziesiąt minut przy stole z obcymi ludźmi to czas, w którym rozmowa albo ruszy w pierwszym kwadransie, albo nie ruszy wcale.
Krótka odpowiedź: śniadanie biznesowe zorganizuj na 20 do 40 osób, w dziewięćdziesiąt minut, z jednym wystąpieniem do 20 minut i co najmniej 30 minutami rozmów przy stołach z zadanym pytaniem. Koszt licz na osobę obecną, nie zaproszoną, bo gdy nie przychodzi co czwarta zaproszona osoba, koszt jednostkowy rośnie o jedną trzecią. Rozsadzenie przygotuj z góry.
Pierwsze dwadzieścia minut decyduje o reszcie. Freeman w raporcie o networkingu z lipca 2025 roku, opartym na odpowiedziach 4114 uczestników, wystawców i organizatorów, podaje, że dla 51 procent uczestników udany networking jest wystarczającym powodem, żeby wrócić na wydarzenie. W grupie w wieku od 23 do 46 lat 30 procent ocenia, że nie umie zaczynać rozmów. Ludzie przychodzą po rozmowy i jednocześnie nie wiedzą, jak zacząć.
Dlatego przy wejściu ustaw dwie rzeczy: kartę z przypisanym stolikiem i jedno pytanie na kartce, na przykład „nad czym pracujesz w tym kwartale”. Moja opinia: takie pytanie otwiera rozmowę lepiej niż „czym się zajmujesz”, bo wymaga odpowiedzi zdaniem, nie nazwą stanowiska. Osoba przy drzwiach wita po imieniu i kieruje do stołu, a nie do bufetu.
Gospodarz mówi, po co ludzie się spotkali, jak wygląda plan i co się stanie o 8:15. Pięć minut, bez historii firmy i bez przedstawiania wszystkich sponsorów. Najważniejsza informacja to godzina zakończenia, bo ona uspokaja osoby z poranną rozmową o dziewiątej.
Jeśli prowadzisz wydarzenie sam, przećwicz ten fragment na głos z zegarem. Zasady prowadzenia dyskusji z sali opisałem w tekście o moderowaniu panelu.
Drugi i trzeci prelegent zabraliby czas przeznaczony na rozmowy przy stołach. Temat wystąpienia zawęź do jednej decyzji, którą goście mogą podjąć w tym kwartale. Dwadzieścia minut wystarcza na jedną tezę z przykładem i zostawia miejsce na pytanie z sali. Przed wydarzeniem zalecam 45 minut rozmowy przygotowawczej prelegenta z prowadzącym.
Prelegent nie rozdaje materiałów i nie prezentuje oferty firmy. Po wystąpieniu prowadzący zadaje jedno pytanie, które stół będzie omawiał przez następne pół godziny. Zaplanowanie pytania razem z prelegentem to najważniejszy element programu, bo stoły zaczynają wtedy rozmowę od treści, którą wszyscy przed chwilą usłyszeli.
Dla tego bloku goście przyszli. Przy każdym stole pięć lub sześć osób, jedno pytanie na kartce i prowadzący stołu, który dba o to, żeby wszyscy powiedzieli co najmniej jedno zdanie. Prowadzący stołu może być osobą z zespołu organizatora albo zaproszonym gościem, który wcześniej dostał trzy zdania instrukcji.
Rozsadzenie zmienia najwięcej. Rozdziel osoby z tej samej firmy i osoby, które przyszły razem. Przygotowanie rozsadzenia dla czterdziestu gości zajmuje z mojego doświadczenia około pół godziny i zwiększa szansę, że ktoś wyjdzie z nowym kontaktem. Opis projektowania pierwszej rozmowy między uczestnikami znajdziesz w tekście o networkingu na wydarzeniu.
Każdy stół mówi jedno zdanie: co z rozmowy zabiera ze sobą. Prowadzący zbiera zdania i dopisuje kolejny krok, na przykład termin następnego śniadania albo listę uczestników, którzy zgodzili się na udostępnienie kontaktu. Dziesięć minut wystarczy, a zamknięcie daje poczucie, że spotkanie coś wyprodukowało.
Po oficjalnym końcu o 9:00 zostaw salę otwartą jeszcze przez kwadrans, z kawą. Z moich obserwacji goście, którzy zaczęli dobrą rozmowę przy stole, chcą ją skończyć na stojąco, więc nie wyłączaj muzyki i nie zaczynaj sprzątania.
Koszt wydarzenia licz na osobę obecną. Scenariusz liczbowy, hipotetyczny: koszty stałe wynoszą 6 000 zł, zmienne 90 zł na zaproszonego, a zaproszonych jest 40. Przy pełnej frekwencji koszt na osobę wynosi 240 zł. Gdy przychodzi 30 osób, a catering zamówiono na 40, koszt na obecną osobę rośnie do 320 zł. Różnica wynosi jedną trzecią i wynika wyłącznie z nieobecności. Nie znalazłem publicznie dostępnego benchmarku kosztu śniadania biznesowego w Polsce, więc te kwoty pokazują strukturę rachunku, a nie cennik.
Jak ograniczać nieobecność, opisałem w tekście o no-show na wydarzeniu firmowym, a projekt rejestracji, który zmniejsza liczbę osób zapisanych bez zamiaru przyjścia, w tekście o rejestracji na wydarzenie.
Mniejszą wersję tego formatu, od dwudziestu osób, opisałem w tekście o tym, jak zacząć budowę kapitału relacyjnego od dwudziestu osób.
Planujesz cykl spotkań branżowych i chcesz zaprojektować format pod swoich gości? Umów konsultację 1:1 (250 zł netto za 60 minut, pakiet 850 zł) i przejdziemy przez scenariusz godzina po godzinie.
Dołącz do społeczności świadomych marketerów i otrzymaj pakiet bonusów za darmo! 🎉 Co 2 tygodnie wyślemy Ci też newsletter pełen konkretnych inspiracji z obszaru marketingu doświadczeń.