Umowa eventowa jako zapis cudzych wpadek

Najważniejsze tezy: Przy dużym wydarzeniu pytanie nie brzmi, czy freelancer eventowy jest dobry. Brzmi, co się stanie z projektem, gdy jedna osoba przestanie być dostępna, i kto wtedy odpowiada finansowo. Rynek wybiera wykonawców po doświadczeniu i po rekomendacji, a badania nad trafnością metod selekcji stawiają obie te przesłanki nisko.

• Liczba lat doświadczenia należy do najsłabszych przewidywań wyniku pracy w badaniach nad selekcją, słabszych od zadania próbnego.
• Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej nie jest obowiązkowe przy typowym wydarzeniu firmowym, więc jego brak jest normą.
• Polskie dane o rynku freelancingu pochodzą głównie od pośredników i nie pokrywają branży eventowej.
• Rozstrzygające są trzy rzeczy: zastępowalność, przepływ pieniędzy do podwykonawców i miejsce, w którym zostają dane projektu.

Konferencja dla sześciuset osób, budżet siedmiocyfrowy, dziewięciu podwykonawców, trzy dni montażu. Projekt prowadzi jedna osoba na własnej działalności, znana w branży, z dobrymi rekomendacjami. Trzy dni przed montażem ta osoba trafia do szpitala.

To nie jest hipoteza, którą wymyśliłem dla efektu. Taki scenariusz zdarza się w branży regularnie i rozstrzyga się na jednym pytaniu: czy ktokolwiek poza tą osobą wie, co jest ustalone, z kim i za ile.

Pytanie o freelancera eventowego przy dużym projekcie nie jest więc pytaniem o jego kompetencje. Jest pytaniem o konstrukcję ryzyka, a tę trzeba rozstrzygnąć przed podpisem, bo po podpisie nie ma już o czym rozmawiać.

Co wiemy o polskim rynku freelancerów eventowych

Dane o tym rynku w Polsce pochodzą przede wszystkim od pośredników i trzeba je czytać z tą świadomością.

Useme opublikował badanie z czerwca 2023 roku na próbie tysiąca stu dziesięciu osób, metodą ankiety internetowej. Szacunek liczby freelancerów w Polsce podano na trzysta trzydzieści tysięcy, ze wzrostem o osiem i trzy dziesiąte procenta rok do roku. Rozkład dochodów: poniżej tysiąca złotych miesięcznie trzydzieści siedem i sześć dziesiątych procenta, od tysiąca do trzech tysięcy dwadzieścia siedem i osiem dziesiątych, od trzech do pięciu tysięcy osiemnaście i siedem dziesiątych, powyżej pięciu tysięcy jedenaście i dziewięć dziesiątych. Około sześćdziesięciu procent badanych traktuje tę pracę jako dochód dodatkowy.

Dwie uwagi do tych liczb. Pierwsza: przejście od próby tysiąca stu dziesięciu osób do szacunku trzystu trzydziestu tysięcy nie zostało w badaniu opisane, więc samego szacunku nie używam jako twardej liczby. Druga: to badanie dostawcy platformy zleceń, więc próba pochodzi z jego otoczenia.

Dane Głównego Urzędu Statystycznego mówią o czymś innym. Samozatrudnionych w Polsce było w 2023 roku około trzech milionów dwustu tysięcy, co stanowi blisko jedną piątą pracujących. To jednak inna kategoria niż freelancer, bo obejmuje rzemiosło, handel, transport i usługi, w których jednoosobowa działalność jest formą standardową.

Polski Instytut Ekonomiczny, na danych badania aktywności ekonomicznej ludności, szacował zjawisko samozatrudnienia pozornego na sto siedemdziesiąt siedem tysięcy osób w 2018 roku i sto sześćdziesiąt dwa tysiące w 2020, co odpowiadało kilku procentom wszystkich samozatrudnionych.

Danych o udziale freelancerów w marketingu i w branży eventowej oraz o ich stawkach w przeglądanych materiałach nie znalazłem. To luka w danych i dlatego nie podam tu żadnej liczby o polskim rynku eventowych freelancerów.

Doświadczenie przewiduje wynik słabiej, niż sądzimy

Tutaj wchodzi materiał, który zmienił mój sposób zadawania pytań przy wyborze wykonawcy.

Schmidt i Hunter opublikowali w 1998 roku w Psychological Bulletin zestawienie trafności przewidywania metod selekcji. W ich tabeli zadanie próbne osiąga wartość pięćdziesiąt cztery setne, wywiad ustrukturyzowany pięćdziesiąt jeden setnych, wywiad swobodny trzydzieści osiem setnych, sprawdzenie referencji dwadzieścia sześć setnych, liczba lat doświadczenia osiemnaście setnych, a liczba lat edukacji dziesięć setnych.

Sackett i współautorzy zrewidowali te wartości w pracy z lat 2021 i 2022, korygując je w dół po uwzględnieniu błędów metodologicznych pierwotnych szacunków. Wywiad ustrukturyzowany spadł z pięćdziesięciu jednej setnych do czterdziestu dwóch, wywiad swobodny z trzydziestu ośmiu do dziewiętnastu, zadanie próbne z pięćdziesięciu czterech do trzydziestu trzech setnych. Kolejność jednak została: ustrukturyzowana rozmowa i zadanie próbne wyprzedzają doświadczenie i referencje.

Przeniesienie na nasz grunt jest bezpośrednie. Rozmowa o tym, ile wydarzeń ktoś zrobił, mówi mało. Zadanie próbne, choćby półgodzinne, mówi dużo. Ja robię to tak: daję fragment realnego briefu i proszę o trzy pytania, które zadałby klientowi przed wyceną. Odpowiedź pokazuje sposób myślenia szybciej niż godzina opowieści o realizacjach.

O jedno zdanie o referencjach

Sprawdzenie referencji ma w tych zestawieniach niską trafność, co nie znaczy, że jest bezużyteczne. Znaczy, że jako główna przesłanka wyboru nie wystarcza. Lepiej użyć go do sprawdzenia twardych faktów, opinie zostaw na bok. Pytanie „czy poleciłby pan tę osobę” przynosi uprzejmość. Zapytaj raczej, ile wynosiło ostateczne rozliczenie wobec pierwotnej wyceny i dlaczego. Wtedy dostajesz informację.

Trzy ryzyka pracy z freelancerem eventowym

Zastępowalność

Agencja ma zespół, więc nieobecność jednej osoby oznacza przesunięcie zadań. Przy wykonawcy jednoosobowym nieobecność oznacza zatrzymanie projektu, o ile nie ma zapisanego miejsca, w którym leżą ustalenia.

Rozwiązanie jest tanie i prawie nikt go nie stosuje: wymóg prowadzenia dokumentacji projektu we wspólnym miejscu, do którego zamawiający ma dostęp w każdej chwili. Cel nie dotyczy nadzoru. Harmonogram, lista podwykonawców, kwoty i statusy zgód mają być widoczne poza głową jednej osoby. Ten warunek wpisany do umowy rozwiązuje większą część problemu zastępowalności i nic nie kosztuje.

Przepływ pieniędzy do podwykonawców

Przy dużym wydarzeniu wykonawca jednoosobowy obraca kwotami wielokrotnie przekraczającymi jego roczny przychód. Zaliczka od zamawiającego idzie do obiektu, do firmy technicznej, do cateringu. Nieopisany przepływ oznacza ryzyko po stronie zamawiającego, którego nie widać w umowie.

Postępuję w takich projektach dwojako. Albo płatności do największych podwykonawców idą bezpośrednio od zamawiającego, a wykonawca rozlicza wyłącznie swoją pracę, albo umowa zawiera obowiązek przedstawiania potwierdzeń zapłaty do podwykonawców jako warunek kolejnej transzy. Odpowiedzialność za ten łańcuch rozpisałem szerzej w tekście o podwykonawcach na evencie.

Ubezpieczenie i co o nim naprawdę wiadomo

Tutaj trzeba uporządkować obiegową wiedzę. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności nie jest w Polsce obowiązkowe dla większości firm. Obowiązkowe ubezpieczenie organizatora dotyczy imprez masowych w rozumieniu ustawy z 20 marca 2009 roku, a progi liczby uczestników przy tej definicji zaczynają się wysoko: powyżej tysiąca osób na terenie otwartym i powyżej pięciuset w obiekcie przy imprezach artystyczno-rozrywkowych, z niższymi progami przy imprezach sportowych.

Typowa konferencja czy impreza firmowa dla kilkuset osób znajduje się więc poniżej tych progów i nie wymaga ubezpieczenia obowiązkowego. Jak wielu polskich wykonawców eventowych ma ubezpieczenie dobrowolne i na jakie sumy, nie wiem, bo takich danych nie znalazłem i nie podam tu liczby zastępczej.

Praktyczny wniosek: skoro nie ma obowiązku i nie ma danych, pytanie o polisę i jej sumę gwarancyjną zadaj wprost i poproś o kopię. Samo zapewnienie nic nie znaczy. Dotyczy to zarówno wykonawcy jednoosobowego, jak i agencji.

Weryfikacja wykonawcy bez udawania działu kadr

Pojawia się czasem teza, że co trzeci kandydat podaje w dokumentach nieprawdę. Sprawdziłem jej pochodzenie i nie znalazłem badania z podaną próbą i metodą, które by ją uzasadniało. Istnieje natomiast badanie z 2016 roku, w którym blisko trzy i pół tysiąca osób zajmujących się rekrutacją i bezpieczeństwem odpowiedziało, że w osiemdziesięciu ośmiu procentach wykryli kiedykolwiek nieprawdziwą informację w dokumentach kandydata. To odsetek pracodawców, którzy kiedyś coś wykryli. Odsetka kandydatów podających nieprawdę z tej liczby nie wyczytasz. Te dwie liczby bywają podawane jako jedna i warto tego nie powtarzać.

Weryfikacja, która ma sens przy wykonawcy eventowym, obejmuje cztery rzeczy i zajmuje pół dnia.

Status działalności i zdolność do wystawienia faktury na wymaganą kwotę, sprawdzone w rejestrach publicznych. Potwierdzenie dwóch realizacji u zamawiających, z pytaniem o rozliczenie. Wrażenia zostaw na koniec. Kopia polisy z sumą gwarancyjną, jeżeli jest. Zadanie próbne na fragmencie twojego briefu.

Czwarta pozycja daje najwięcej, pierwsza zabezpiecza najwięcej, a razem kosztują mniej od jednego dnia opóźnienia na budowie.

Kiedy freelancer jest lepszym wyborem od agencji

Nie piszę tego tekstu przeciw wykonawcom jednoosobowym, bo w części projektów są wyborem mocniejszym.

Przy projekcie, w którym rozstrzyga jedna kompetencja wykonana bardzo dobrze, pojedyncza osoba zwykle dostarcza lepszy wynik od zespołu, bo nie ma w tym miejsca na przekazywanie zadania dalej. Reżyseria przebiegu, prowadzenie warsztatu, projekt scenariusza, produkcja jednego elementu technicznego mieszczą się w tej kategorii.

Przy projekcie, w którym zamawiający ma własny zespół operacyjny i potrzebuje jednej osoby do prowadzenia, model jednoosobowy jest też tańszy i szybszy, bo nie opłacasz struktury, której nie wykorzystujesz. Porównanie obu modeli po stronie kosztów rozpisałem w materiale o tym, czy wybrać agencję eventową, czy własny zespół.

Granica, którą stosuję, dotyczy liczby podmiotów do skoordynowania, nie liczby uczestników. Przy czterech czy pięciu podwykonawcach pojedyncza osoba daje sobie radę. Powyżej tego, przy montażu wielodniowym i przy pracy nocnej, jedna osoba przestaje być wąskim gardłem i staje się punktem awarii.

Co z tego wynika

Wybór między wykonawcą jednoosobowym i agencją nie jest wyborem między jakością i bezpieczeństwem. Jest wyborem miejsca, w którym kumuluje się ryzyko, a to miejsce da się przesunąć zapisami w umowie: dostępem do dokumentacji projektu, sposobem płatności do podwykonawców i kopią polisy.

Następny krok jest prosty. Przy najbliższym wyborze wykonawcy zamień godzinę rozmowy o realizacjach na półgodzinne zadanie próbne i jedno pytanie do poprzedniego zamawiającego o rozliczenie. Dwie zmiany, zero kosztu, wyraźnie lepsza podstawa decyzji.

FAQ

Czy przy dużym wydarzeniu można w ogóle pracować z jedną osobą

Można, przy spełnieniu trzech warunków: dokumentacja projektu leży we wspólnym miejscu dostępnym dla zamawiającego, płatności do największych podwykonawców są rozliczane bezpośrednio albo potwierdzane, a w umowie jest wskazana osoba lub podmiot przejmujący prowadzenie w razie niedostępności wykonawcy. Bez trzeciego warunku ryzyko zostaje po stronie zamawiającego, choćby wykonawca był świetny.

O co zapytać poprzedniego zamawiającego

Zapytaj o trzy rzeczy liczbowe, nie o opinię. Jaka była pierwotna wycena i jakie ostateczne rozliczenie. Ile zmian zakresu zgłoszono w trakcie i kto je inicjował. Czy wystąpiły opóźnienia w płatnościach do podwykonawców. Odpowiedzi na te pytania są weryfikowalne, a odpowiedź na pytanie „czy poleca pan” nie jest.

Czy współpraca z freelancerem na stałe grozi uznaniem za stosunek pracy

Ryzyko istnieje i wynika z przepisów Kodeksu pracy opisujących cechy stosunku pracy, przede wszystkim podporządkowanie, miejsce i czas wykonywania pracy wskazane przez pracodawcę oraz osobiste wykonywanie. Trwają też zmiany w uprawnieniach Państwowej Inspekcji Pracy w tym zakresie, przy czym w materiałach, które przeglądałem, podawano rozbieżne daty wejścia tych zmian w życie, więc przed decyzją warto sprawdzić aktualny stan w dzienniku ustaw. Materiał nie stanowi porady prawnej.

Czy stawka freelancera powinna być niższa od stawki agencji

Niekoniecznie, bo porównujesz różne zakresy. Agencja wycenia pracę zespołu, zaplecze i przeniesienie części ryzyka na siebie. Wykonawca jednoosobowy wycenia swoją pracę i zwykle nie przenosi ryzyka w tym samym stopniu. Porównanie dwóch ofert ma sens, dopiero gdy obie opisują ten sam zakres i ten sam podział odpowiedzialności.

Jak sprawdzić wykonawcę, z którym nikt w mojej sieci nie pracował

Zadaniem próbnym na fragmencie twojego briefu i rozmową ustrukturyzowaną, czyli taką, w której każdemu kandydatowi zadajesz te same pytania w tej samej kolejności. Badania nad trafnością metod selekcji stawiają te dwa narzędzia wyżej od referencji i wyraźnie wyżej od liczby lat doświadczenia, a oba da się wykonać bez żadnej sieci kontaktów.

Omówmy twój model wykonawczy

Przygotowujesz większy projekt i wybierasz między pojedynczym wykonawcą, agencją i modelem mieszanym? W godzinę policzymy liczbę podmiotów do skoordynowania i ustalimy, które ryzyka przesunąć zapisami w umowie.

Umów konsultację godzinną

Źródła

Useme, Freelancing w Polsce 2023, badanie metodą ankiety internetowej, próba 1110 osób, czerwiec 2023: szacunek 330 tysięcy freelancerów, wzrost o 8,3 procenta rok do roku, rozkład dochodów miesięcznych poniżej 1000 złotych 37,6 procenta, od 1000 do 3000 złotych 27,8 procenta, od 3000 do 5000 złotych 18,7 procenta, powyżej 5000 złotych 11,9 procenta, około 60 procent traktuje pracę jako dochód dodatkowy; przejście od próby do szacunku populacji nie zostało opisane, badanie prowadzone przez dostawcę platformy zleceń. Główny Urząd Statystyczny, dane o samozatrudnieniu: około 3,2 miliona osób w 2023 roku, blisko jedna piąta pracujących, 2,8 miliona w 2017 roku. Polski Instytut Ekonomiczny, Tygodnik Gospodarczy 3/2022, na danych badania aktywności ekonomicznej ludności: samozatrudnienie pozorne 177 tysięcy osób w 2018 roku i 162 tysiące w 2020 roku. Schmidt F., Hunter J., Psychological Bulletin 1998, tom 124, numer 2, strony od 262 do 274, tabela 1: zadanie próbne 0,54, wywiad ustrukturyzowany 0,51, wywiad swobodny 0,38, sprawdzenie referencji 0,26, lata doświadczenia 0,18, lata edukacji 0,10. Sackett P., Zhang C., Berry C., Lievens F., Journal of Applied Psychology 2021 i 2022, tabela 3, korekta wartości w dół: wywiad ustrukturyzowany 0,42, wywiad swobodny 0,19, zadanie próbne 0,33, test wiedzy zawodowej 0,40, ośrodek oceny 0,29. HireRight, Employment Screening Benchmark 2016, blisko 3500 osób zajmujących się rekrutacją, kadrami i bezpieczeństwem: 88 procent wykryło kiedykolwiek nieprawdziwą informację w dokumentach kandydata. Henle C., Dineen B., Duffy M., Journal of Business and Psychology 2019, narzędzie do pomiaru nieprawdziwych informacji w dokumentach, bez podania rozpowszechnienia zjawiska. Ustawa z 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych wraz z rozporządzeniem Ministra Finansów z 11 marca 2010 roku w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia organizatora. Kodeks pracy, artykuł 22. Materiał nie stanowi porady prawnej.

O autorze

Piotr Kalewski, projektant doświadczeń biznesowych i CEO Event Marketing Institute. Projektuje wydarzenia firmowe jako proces, który zaczyna się tygodnie przed datą, zostawia ślad długo po niej i ma wywołać jedną konkretną zmianę: w sprzedaży, postawach, kulturze organizacji albo wizerunku marki. Od 12 lat pracuje przy wydarzeniach B2B z trzech stron stołu: jako event manager w agencji, Head of Marketing po stronie klienta i szef własnej firmy. Ma za sobą ponad 700 wydarzeń i ponad 400 wystąpień na scenie. Autor książki „Event Management dla początkujących (i nie tylko)” (2025), wykładowca WSB Merito Poznań, twórca kanału „Wejście od zaplecza” o kulisach branży.

Przeczytaj też

• Krew, pot i szampan. Współpraca klienta z agencją eventową
• Organizacja imprez firmowych: agencja, własny zespół czy event manager na godziny
• Zapytanie ofertowe na event: siedem pól, które dają porównywalne oferty

Najważniejsze tezy: Wydarzenie firmowe jest w większości organizacji punktem w kalendarzu, który otwiera się na trzy miesiące przed datą i zamyka tydzień po. Pętla eventowa to inna konstrukcja: wynik jednej edycji jest surowcem kolejnej, a praca między edycjami ma własny właściciela i własny budżet. Rynek deklaruje, że chce tak pracować, i jednocześnie nie łączy danych, bez których pętla eventowa nie istnieje.

• Ponad dziewięćdziesiąt procent organizacji w badaniach Forrestera deklaruje poprawę pracy po wydarzeniu, a tylko jedna na pięć ma zintegrowane dane.
• Pętla w marketingu nie jest nowym pomysłem, ma udokumentowane korzenie w modelach z 2018 roku, i dopiero od 2025 roku bywa stosowana do wydarzeń.
• Bez przeniesienia profilu uczestnika między edycjami każda kolejna edycja startuje od zera, choć uczestnicy są ci sami.
• W polskich opracowaniach rynku spotkań nie znalazłem danych o powracalności uczestników, co jest luką, nie wynikiem.

Wydarzenie ma datę, więc wygląda na projekt. Projekt ma początek i koniec, więc po zakończeniu zamyka się teczkę, rozlicza faktury i wraca do kalendarza po przyszłorocznym terminie. Taki tryb pracy jest racjonalny operacyjnie i kosztowny strategicznie, bo za każdym razem budujesz tę samą relację od początku.

Alternatywę nazywam pętlą eventową. Chodzi o konstrukcję, w której efekt jednego wydarzenia jest wejściem do następnego, a to, co się dzieje między edycjami, jest częścią projektu, nie przerwą w nim.

Rynek deklaruje pętlę i nie ma pod nią danych

Forrester zapytał w pierwszym kwartale 2024 roku ponad dwustu decydentów odpowiadających za wydarzenia o plany na dany rok. Dziewięćdziesiąt dwa procent zadeklarowało poprawę pracy z uczestnikiem po wydarzeniu. Siedemdziesiąt siedem procent poszło dalej i mówiło o budowaniu zaangażowania przez cały rok.

W tym samym badaniu jedna na pięć organizacji miała zintegrowaną główną platformę eventową z pozostałymi narzędziami marketingowymi. Rok później, na próbie ponad dwustu pięćdziesięciu osób, deklaracja utrzymała się powyżej dziewięćdziesięciu procent, udział organizacji z pełną integracją został ten sam, a zadowolenie z narzędzi spadło o osiem procent rok do roku.

Te dwie liczby obok siebie opisują całą sprawę. Praca po wydarzeniu jest intencją, do której brakuje instalacji. Deklaracja nie wymaga integracji, pętla wymaga.

Skąd wzięła się pętla eventowa i czyja ona jest

Warto znać pochodzenie tej konstrukcji, bo w ofertach pojawia się jako nazwa własna dostawcy, a jest starsza.

Zespół Reforge opublikował w lipcu 2018 roku tekst o pętlach wzrostu, w którym pętlę opisano jako układ zamknięty, gdzie wejście przez pewien proces wytwarza więcej wyjścia, a to wyjście można zainwestować z powrotem w wejście. Tam też pada zdanie o lejku: lejek działa w jednym kierunku i nie zawiera pojęcia reinwestowania tego, co wypada na dole.

W tym samym roku HubSpot przedstawił koło zamachowe jako model wyjaśniający pęd, który uzyskuje organizacja, gdy całą firmę ustawia się pod dostarczanie doświadczenia klientowi. Siedem lat później ta sama firma nazwała marketingiem pętlowym czterostopniową konstrukcję opartą na ciągłych cyklach zamiast liniowych kampanii.

Przy wydarzeniach spotkałem jedno nazwane podejście tego typu, opisywane jako wejście na rynek prowadzone wydarzeniami, przygotowane przez zespół Solaris. Dostępne publicznie materiały podają nazwę i ogólny opis, część szczegółów jest za rejestracją, więc powołuję się wyłącznie na sam fakt istnienia takiego podejścia. Nazwy pętli eventowej u tego dostawcy nie znalazłem i nie przypisuję mu jej.

Praktyczny wniosek z tego przeglądu jest przyziemny. Ktoś sprzedaje ci pętlę jako swoje odkrycie? Kupujesz nazwę. Sama konstrukcja jest dostępna i da się ją złożyć samodzielnie.

Cztery rzeczy, które pętla eventowa przenosi do kolejnej edycji

Pętla nie powstaje z postanowienia, powstaje z czterech przeniesień. Każde z nich ma konkretny nośnik.

Profil uczestnika

Osoba, która była na twoim wydarzeniu w zeszłym roku, powinna zostać rozpoznana przy rejestracji w tym roku. Platformy eventowe mają do tego funkcje opisane w dokumentacji: jedna pozwala używać osób utworzonych przy jednym wydarzeniu w kolejnym i trzyma dane podstawowe z najnowszej edycji, zostawiając dane edycyjne przy edycji. Inna rozdziela zapis globalny od zapisu w kontekście wydarzenia, żeby dane z jednej edycji nie nadpisywały rekordu w książce adresowej. Trzecia prowadzi rekord globalny uczestnika i raportowanie przez wiele wydarzeń.

Funkcje istnieją, więc problem nie leży w narzędziu. Leży w decyzji, czy po wydarzeniu baza wraca do systemu firmy, czy zostaje w arkuszu u osoby, która prowadziła projekt.

Zapis zachowania, nie satysfakcji

Ankieta po wydarzeniu podaje ocenę i nie podaje zachowania. Do pętli potrzebujesz zapisu tego, co uczestnik zrobił: w której sesji był, ile czasu, czy wziął udział w części fakultatywnej, czy wrócił po przerwie, czy odpowiedział na wiadomość w ciągu dwóch tygodni. To dane, które twoje wydarzenie już generuje i których większość organizacji nie zbiera, bo nikt ich nie zamówił przed wydarzeniem. Różnicę między rodzajami wyników rozpisałem w tekście o outpucie, outcome i impakcie wydarzenia.

Lista pytań bez odpowiedzi

Najcenniejszy materiał z wydarzenia to pytania, na które nie umiałeś odpowiedzieć ze sceny ani w kuluarach. Zapisane, posortowane i przypisane do osób dają gotowy plan komunikacji na kolejne dwanaście miesięcy i gotową agendę kolejnej edycji. W projektach, które prowadziłem, ta lista była najszybszym sposobem na uzasadnienie przyszłorocznego programu, bo pochodziła od uczestników.

Zobowiązanie z datą

Wydarzenie, które kończy się podziękowaniem, kończy się. Takie, które kończy się konkretnym następnym terminem dla konkretnej grupy, przechodzi dalej. Termin może dotyczyć warsztatu wdrożeniowego, przeglądu wyników po kwartale albo spotkania w mniejszym składzie. Mechanika pracy po wydarzeniu rozłożona jest szerzej w materiale o tym, co dzieje się po evencie.

Dlaczego dane nie wracają do systemu

Powód jest organizacyjny i w badaniach widać go wyraźnie.

Forrester odnotował, że zadowolenie z pracy po wydarzeniu rośnie istotnie tam, gdzie wydarzeniami zajmuje się scentralizowany zespół prowadzący większość projektów. Przy modelu, w którym każdy dział robi swoje wydarzenie z własnym dostawcą i własnym arkuszem, dane nie mają gdzie wracać, bo nie ma jednego miejsca, do którego należą.

Dostawcy platform eventowych publikują własne badania o tej luce i podają w nich wysokie liczby organizacji bez połączenia danych eventowych z systemem sprzedaży. Traktuję te liczby jako wskazanie kierunku, nie jako pomiar, bo pochodzą od firm sprzedających rozwiązanie tego problemu. Kierunek jest jednak zgodny z tym, co pokazuje Forrester i z tym, co widzę w projektach.

Ile kosztuje pętla eventowa i skąd wziąć te pieniądze

Praca między edycjami ma koszt, który w kosztorysie wydarzenia zwykle nie występuje. Z mojej praktyki trzy pozycje wystarczają na start.

Pozycja pierwsza: osoba odpowiedzialna za zamknięcie danych, licząc kilkanaście godzin po wydarzeniu. Zadanie polega na zestawieniu listy obecności z bazą firmy, wpisaniu zapisu zachowań i przekazaniu listy pytań bez odpowiedzi do osób, które będą na nie odpowiadać.

Pozycja druga: trzy do czterech kontaktów rozłożonych w roku, przygotowanych przed wydarzeniem, nie po. Treść tych kontaktów bierze się z listy pytań bez odpowiedzi, więc materiał już masz.

Pozycja trzecia: jedno mniejsze spotkanie między edycjami, dla najwęższej grupy. Przy budżecie dużej konferencji to koszt rzędu kilku procent, a przy liczeniu powracalności zwykle najlepiej pracująca pozycja z całego zestawu.

Skąd wziąć te pieniądze przy zamkniętym budżecie. Z pozycji, która w strukturze wydatków jest duża i najsłabiej powiązana z celem. W większości kosztorysów, które widziałem, taką pozycją były atrakcje albo rozbudowa scenografii.

Czego nie wiemy o polskim rynku

Szukałem polskich danych o powracalności uczestników wydarzeń biznesowych, o udziale osób obecnych na kolejnych edycjach i o pracy między edycjami. W raporcie Polskiej Organizacji Turystycznej o przemyśle spotkań, w podsumowaniach badań MeetingPlanner.pl i IQS oraz w przeglądanych opracowaniach branżowych takich danych nie znalazłem.

To nie znaczy, że ich nie ma. Znaczy, że nie są publikowane, więc każda teza o powracalności na polskim rynku, także moja, pozostaje obserwacją bez pomiaru. Zapisuję to wyraźnie, bo liczba bez źródła szybciej rozchodzi się po rynku niż uczciwa informacja o jej braku.

Co z tego wynika

Pętla nie jest nową metodą sprzedaży wydarzeń. Jest decyzją o tym, gdzie po wydarzeniu wracają dane i kto odpowiada za czas między edycjami. Organizacja, która tej decyzji nie podjęła, co roku buduje relację od zera i co roku płaci za to pełną stawkę.

Następny krok mieści się w jednym zdaniu i zajmuje kwadrans: ustal, do którego systemu i w jakim terminie wracają dane z twojego najbliższego wydarzenia, i zapisz to w briefie przed wydarzeniem, nie po.

FAQ

Czym pętla różni się od zwykłego follow-upu po wydarzeniu

Follow-up jest jednostronną komunikacją po wydarzeniu, zwykle w ciągu dwóch tygodni, i kończy się, gdy skończą się tematy. Pętla ma wejście i wyjście: zapis zachowań i pytań z jednej edycji staje się treścią komunikacji i agendą kolejnej. Różnica praktyczna polega na tym, że pętlę trzeba zaprojektować przed wydarzeniem, a follow-up można dopisać po.

Czy pętla ma sens przy jednym wydarzeniu w roku

Ma, i tam działa najmocniej, bo przerwa między edycjami jest najdłuższa. Przy wydarzeniu kwartalnym rytm sam utrzymuje kontakt. Jedno wydarzenie rocznie oznacza jedenaście miesięcy ciszy, po których kolejna edycja startuje od przypominania, kim jesteście.

Jakich narzędzi to wymaga

Minimalnie: systemu, w którym trzymacie kontakty, i jednego miejsca na zapis zachowań z wydarzenia. Platformy eventowe mają funkcje przenoszenia profilu między edycjami, opisane w ich dokumentacji, więc przy większych projektach warto je sprawdzić. Przy mniejszych arkusz z jasno ustalonym właścicielem działa, dopóki ktoś za niego odpowiada.

Kto powinien odpowiadać za czas między edycjami

Osoba, która będzie odpowiadać za kolejną edycję, bo ma interes w jakości tych danych. Przy modelu, w którym wydarzenie prowadzi za każdym razem inna osoba albo inna agencja, pętla nie powstanie, choćby wszyscy się na nią zgodzili.

Czy wydarzenia są dobrym kanałem wejścia na rynek

Niezależne badania rynku treści B2B stawiają wydarzenia na żywo wśród najwyżej ocenianych kanałów dystrybucji treści w B2B, a dostawcy platform publikują własne dane o przewadze zespołów opierających wejście na rynek na wydarzeniach. Pierwsze źródło jest niezależne, drugie pochodzi od sprzedających, więc czytam je ostrożniej. Zgodność kierunku jest jednak wyraźna i sprzeczności w tych danych nie znalazłem.

Zaprojektujmy twoją pętlę

Masz wydarzenie w najbliższych miesiącach i chcesz, żeby jego wynik pracował przy kolejnej edycji? W godzinę ustalimy cztery przeniesienia, ich nośniki i osobę odpowiedzialną za każde.

Umów konsultację godzinną

Źródła

Forrester, badanie z pierwszego kwartału 2024 roku na próbie ponad dwustu decydentów odpowiadających za wydarzenia: 92 procent planuje poprawę pracy z uczestnikiem po wydarzeniu, 77 procent mówi o zaangażowaniu przez cały rok, jedna na pięć organizacji ma zintegrowaną główną platformę eventową z pozostałym oprzyrządowaniem marketingowym. Kolejna edycja tego badania, pierwszy kwartał 2025 roku, próba ponad dwustu pięćdziesięciu osób: deklaracja poprawy pracy po wydarzeniu powyżej 90 procent, udział organizacji z pełną integracją bez zmiany, spadek zadowolenia z narzędzi o 8 procent rok do roku, istotnie wyższe zadowolenie przy scentralizowanym zespole prowadzącym większość wydarzeń. Reforge, Growth Loops are the New Funnels, 31 lipca 2018, autorzy Brian Balfour, Casey Winters, Andrew Chen i Kevin Kwok. HubSpot, model koła zamachowego przedstawiony w 2018 roku oraz marketing pętlowy przedstawiony 3 września 2025 roku jako czterostopniowa konstrukcja. Solaris, podejście do wejścia na rynek prowadzonego wydarzeniami, materiały częściowo za rejestracją. Content Marketing Institute i MarketingProfs, badanie B2B 2025, próba 980 organizacji B2B, badanie terenowe od 25 czerwca do 16 sierpnia 2024: wydarzenia na żywo jako najwyżej oceniany kanał dystrybucji treści. Dokumentacja platform eventowych dotycząca przenoszenia profilu uczestnika między wydarzeniami: Swapcard, Cvent, Swoogo. Badania dostawców platform o braku integracji danych eventowych z systemami sprzedaży, traktowane jako wskazanie kierunku, nie pomiar. Polska Organizacja Turystyczna, Przemysł spotkań i wydarzeń w Polsce 2025, bez danych o powracalności uczestników; podsumowania badań MeetingPlanner.pl i IQS, również bez takich danych.

O autorze

Piotr Kalewski, projektant doświadczeń biznesowych i CEO Event Marketing Institute. Projektuje wydarzenia firmowe jako proces, który zaczyna się tygodnie przed datą, zostawia ślad długo po niej i ma wywołać jedną konkretną zmianę: w sprzedaży, postawach, kulturze organizacji albo wizerunku marki. Od 12 lat pracuje przy wydarzeniach B2B z trzech stron stołu: jako event manager w agencji, Head of Marketing po stronie klienta i szef własnej firmy. Ma za sobą ponad 700 wydarzeń i ponad 400 wystąpień na scenie. Autor książki „Event Management dla początkujących (i nie tylko)” (2025), wykładowca WSB Merito Poznań, twórca kanału „Wejście od zaplecza” o kulisach branży.

Przeczytaj też

• Metoda pięciu ruchów: jak zaprojektować event, po którym coś się zmienia
• Wasza konferencja co roku zaczyna od zera. To znaczy, że nie ma marki
• Frekwencja eventu bez budżetu: polecenia uczestników

Najważniejsze tezy: Liczba o kosztach niskiego zaangażowania pracowników krąży po polskim rynku HR w pięciu różnych wersjach, bo Gallup zmieniał ją w każdej kolejnej edycji swojego raportu, a prawie nikt nie podaje, z której edycji korzysta. Sama liczba istnieje i ma opisaną metodę. Kłopot zaczyna się przy cytowaniu bez roku wydania, bo wtedy pomiar zamienia się w slogan.

• Pięć edycji raportu State of the Global Workplace podaje pięć różnych wartości tego samego kosztu, raz w bilionach straty, raz w bilionach potencjału.
• Metaanaliza Gallupa zmieniła wartości między dziesiątą i jedenastą edycją, a rynek cytuje obie jako jedną.
• Polskie opracowania powtarzają wartości z edycji wycofanych i podają je bez roku.
• Jedna z liczb krążących w branżowych publikacjach nie ma źródła, które dałoby się odnaleźć u wydawcy.

Dostaję prezentację od klienta. Na slajdzie trzecim: „niskie zaangażowanie pracowników kosztuje gospodarkę 8,8 biliona dolarów, czyli 9 procent światowego PKB. Źródło: Gallup”. Na slajdzie siódmym, w tym samym dokumencie: „zaangażowani pracownicy to firmy o 21 procent bardziej rentowne. Źródło: Gallup”.

Oba zdania mają w stopce to samo nazwisko wydawcy i żadne nie ma roku wydania. Pierwsze pochodzi z edycji z 2023 roku. Drugie z edycji metaanalizy z 2020 roku, w której zresztą stoi inna liczba niż ta na slajdzie.

Przez trzy miesiące sprawdzałem pochodzenie liczb, które najczęściej pojawiają się w polskich materiałach o zaangażowaniu, eventach wewnętrznych i employer brandingu. Wyniki są mniej skandaliczne i bardziej niepokojące, niż się spodziewałem.

Koszt niskiego zaangażowania pracowników: pięć wersji jednej liczby

Raport State of the Global Workplace wychodzi co roku i podaje szacunek kosztu niskiego zaangażowania. Zestawienie kolejnych edycji wygląda tak.

W 2022 roku: 7,8 biliona dolarów, 11 procent światowego PKB. Rok 2023: 8,8 biliona, 9 procent PKB, z dosłownym zdaniem o szacunku kosztu dla gospodarki światowej. Edycja z 2024 roku: 8,9 biliona, 9 procent. Dwa lata później konstrukcja się zmieniła i pojawiły się dwie liczby: 438 miliardów dolarów straconych w jednym roku z powodu spadku zaangażowania oraz 9,6 biliona potencjału, który zostałby uwolniony przy pełnym zaangażowaniu, co opisano jako równowartość 9 procent PKB. Najnowsze wydanie, z 2026 roku, wróciło do dawnej formy i podaje około 10 bilionów dolarów utraconej produktywności, znowu 9 procent PKB, przy zaangażowaniu na poziomie 20 procent, najniższym od 2020 roku.

Dwie rzeczy w tym zestawieniu są istotne. Pierwsza: każda z tych liczb jest poprawna dla swojego roku i swojej edycji. Druga: żadna nie jest poprawna bez podania edycji, bo rozstrzał między 7,8 a 10 bilionami wynosi blisko trzydzieści procent wartości.

Osobno trzeba zapisać metodę, bo rynek jej nie zna. Gallup liczy zaangażowanie własnym narzędziem dwunastu pytań, przelicza je przez analizę użyteczności na publikowanych szacunkach metaanalitycznych, a następnie mnoży uzyskany przyrost produktywności przez średni produkt krajowy na osobę. To szacunek modelowy, nie pomiar strat w księgach firm, i Gallup tego nie ukrywa. Cytowanie go jako zmierzonego kosztu jest przekłamaniem po stronie cytującego.

Dwadzieścia jeden czy dwadzieścia trzy procent rentowności

Druga liczba, która wędruje po rynku, dotyczy różnicy między zespołami o najwyższym i najniższym zaangażowaniu. Pochodzi z metaanalizy narzędzia dwunastu pytań, która ma swoje edycje.

Wydanie jedenaste, opublikowane w maju 2024 roku i zaktualizowana w lipcu tego samego roku, podaje medianę różnicy procentowej na poziomie 23 procent w rentowności i 78 procent w absencji, przy porównaniu górnego i dolnego kwartyla. Podstawa to 736 badań, 347 organizacji, 183 806 jednostek biznesowych i ponad trzy miliony trzysta tysięcy pracowników z dziewięćdziesięciu krajów. Edycja dziesiąta, z 2020 roku, podawała 23 procent rentowności, 81 procent absencji i 41 procent wad, na mniejszej podstawie 112 312 jednostek.

Liczba 21 procent, która w polskich materiałach występuje najczęściej, pochodzi z edycji starszych. Znalazłem polskie opracowanie z października 2023 roku, które przypisuje jej „Gallup 2020” i podaje adres, pod którym dziś wyświetla się edycja z 2024 roku z wartością 23 procent. Czytelnik, który sprawdzi przypis, zobaczy inną liczbę niż w tekście, i nie dowie się, dlaczego.

Inne polskie opracowanie powtarza wartość o 85 procentach pracowników niezaangażowanych. Ta liczba pochodzi z edycji z 2017 roku. W edycji z 2026 roku zaangażowanych jest 20 procent, co przy odwrotnym liczeniu daje 80 procent, nie 85, i dotyczy innej populacji badania.

Najciekawszy przypadek: liczba, której nie ma u wydawcy

W jednej z branżowych publikacji o eventach firmowych znalazłem wskaźnik zaangażowania dla profili firmowych w mediach społecznościowych na poziomie od dwóch do czterech dziesiątych procenta, przypisany konkretnemu dostawcy narzędzi, bez roku.

Sprawdziłem publikacje tego dostawcy. Jego własne zestawienie na 2026 rok podaje wartości od jednej i trzech dziesiątych procenta dla jednej platformy do trzech i pół procenta dla innej, a najniższe wartości branżowe w tym zestawieniu sięgają siedmiu i ośmiu dziesiątych procenta. Przedziału od dwóch do czterech dziesiątych nie znalazłem w żadnej publikacji tego wydawcy.

Nie twierdzę, że liczba została wymyślona. Twierdzę, że nie da się jej sprawdzić, a liczba niesprawdzalna w materiale eksperckim jest obciążeniem dla autora, nie dla czytelnika.

Dwa przypadki, w których liczba jest prawdziwa i zastosowana źle

Zaufanie do pracodawcy na poziomie 78 procent

Edelman Trust Barometer w edycji 2026 podaje, że 78 procent pracowników ufa swojemu pracodawcy. Liczba jest prawdziwa, pytanie brzmi o zaufanie do pracodawcy, że postąpi właściwie, skala jest dziewięciostopniowa, badanie objęło blisko trzydzieści cztery tysiące osób w dwudziestu ośmiu krajach, badanie terenowe od 23 października do 18 listopada 2025 roku.

Polski rynek cytuje ją jako diagnozę własnych firm, tylko że Polski nie ma wśród tych dwudziestu ośmiu krajów. Rozstrzał w badaniu idzie od 92 procent w Indiach, Indonezji i Zjednoczonych Emiratach do 48 procent w Korei Południowej, więc średnia globalna nie mówi nic o żadnym konkretnym rynku, a już zupełnie nic o rynku, którego w próbie nie było.

Sześćdziesiąt pięć procent organizatorów i sztuczna inteligencja

Stowarzyszenie PCMA opublikowało w grudniu 2025 roku badanie rynku spotkań na próbie osiemdziesięciu zweryfikowanych osób z branży. W tym samym dokumencie liczba 65 procent pojawia się dwa razy w dwóch różnych znaczeniach: jako udział organizatorów korzystających z narzędzi sztucznej inteligencji, wzrost z 62 procent rok wcześniej, oraz jako udział wskazań na tworzenie agendy i programu w zestawieniu zastosowań, gdzie badanie nie podaje mianownika.

Dodatkowo inne badanie tego samego stowarzyszenia, z marca 2025 roku na próbie dziewięćdziesięciu dwóch osób, używa liczby 65 procent w trzecim znaczeniu, jako nazwy segmentu środkowej większości. Trzy znaczenia, jedna liczba, jeden wydawca. Cytując ją bez kontekstu, nie wiesz, co właśnie napisałeś.

Jak zrobić przypis, który obroni twoją prezentację

Akademicki aparat jest tu zbędny. Wystarczą cztery elementy w jednej linijce.

Wydawca, tytuł publikacji, rok wydania, podstawa liczby. „Gallup, State of the Global Workplace, edycja 2026, szacunek modelowy na podstawie World Poll, próba 263 810 respondentów” zajmuje jedną linię i jest nieatakowalne. „Źródło: Gallup” zajmuje pół linii i rozsypuje się przy pierwszym pytaniu.

Przy liczbach o pieniądzach dodaj piąty element: czy to pomiar, czy szacunek modelowy. Ta różnica rozstrzyga, czy zarząd może wpisać twoją liczbę do rachunku, czy do uzasadnienia. Pisałem o podobnym rozróżnieniu w materiale o różnicy między outputem, outcome i impactem.

Trzy pytania przed wstawieniem liczby na slajd

Pytanie pierwsze: czy znam rok wydania publikacji, z której ta liczba pochodzi. Bez tego liczba nie wchodzi na slajd, bo nie wiem, czy wydawca jej nie zmienił.

Drugie: czy znam populację, na której ją policzono. Liczba globalna podana jako polska jest błędem, który każdy w sali może wychwycić jednym pytaniem.

Trzecie: czy znam mianownik. Procent bez podanej podstawy przy próbie kilkudziesięciu osób mówi o nastrojach. O rynku nie mówi nic.

Gdzie dane o zaangażowaniu pracowników lądują w projektach eventowych

Liczby o zaangażowaniu trafiają do uzasadnień budżetów na wydarzenia wewnętrzne, integracje i programy employer brandingowe. Widziałem polski artykuł, który z niepodanego skądkolwiek szacunku o trzydziestu pięciu procentach rocznego wynagrodzenia zbudował konkretną kwotę w złotych, postawił ją obok poprawnie opisanej liczby Gallupa i tym samym użyczył jej wiarygodności.

Konsekwencja jest praktyczna i przychodzi z opóźnieniem. Zarząd, który raz sprawdzi jedną liczbę z twojego wniosku i znajdzie w niej błąd, następnym razem sprawdzi wszystkie. Wtedy nawet poprawnie opisane dane przechodzą przez filtr nieufności, a wniosek broni się o rok dłużej. Koszt rotacji pracowników, często liczony w tych samych prezentacjach, opisałem z podaniem podstaw w osobnym tekście.

Co z tego wynika

Rynek nie zmaga się z wymyślonymi danymi. Zmaga się z danymi prawdziwymi, oderwanymi od edycji, roku i populacji, w której je zmierzono. To znacznie trudniejszy problem, bo wygląda na porządny.

Następny krok jest jednorazowy i opłacalny. Przejrzyj swoją najczęściej używaną prezentację, wypisz z niej wszystkie liczby i sprawdź dwie rzeczy przy każdej: rok wydania i mianownik. Liczby, przy których nie uzupełnisz obu, usuń ze slajdu. Prezentacja będzie krótsza i wytrzyma pierwsze pytanie.

FAQ

Czy liczbę o dziesięciu bilionach dolarów można cytować

Można, pod warunkiem podania edycji i charakteru szacunku. Edycja 2026 raportu State of the Global Workplace podaje ją dosłownie jako około dziesięciu bilionów dolarów utraconej produktywności, czyli dziewięć procent PKB, za rok 2025. To szacunek modelowy oparty na własnym narzędziu pomiaru zaangażowania, nie suma strat firm, i tak trzeba go opisać.

Skąd brać liczby o polskim rynku zaangażowania

Z badań prowadzonych na polskich próbach, z podaną metodą i liczebnością. Globalne barometry zaufania i raporty o zaangażowaniu w większości nie obejmują Polski albo obejmują ją w próbie, której liczebności nie podają. Przy wnioskach budżetowych mocniejszy jest pomiar wewnętrzny z własnej firmy, choćby na dwustu osobach, niż liczba globalna bez polskiego mianownika.

Czy sprawdzanie przypisów nie jest przesadą w materiale marketingowym

W materiale, który ma przekonać osobę decydującą o wydatku, przypis jest częścią dowodu. Liczba bez przypisu działa do pierwszego pytania, a to pytanie zwykle pada na posiedzeniu, kiedy nie ma czasu na sprawdzanie.

Co zrobić, gdy znalazłem błąd w cudzym materiale

Rozdzielić tezę od autora. Napisać, która liczba, z której edycji, i jaka wartość stoi u wydawcy. Polemika z liczbą jest użyteczna dla rynku, polemika z osobą zamyka rozmowę i zwykle nie poprawia danych.

Jak opisać własne dane z wydarzenia, żeby dały się cytować

Podając cztery rzeczy: co mierzyłeś, na ilu osobach, kiedy i czym. „Udział w fakultatywnej części programu: 118 z 240 zapisanych, wrzesień 2026, na podstawie odczytów identyfikatorów” jest danymi. „Wysokie zaangażowanie uczestników” nie jest, i nikt nie będzie tego cytował, bo nie ma czego.

Sprawdźmy liczby w twojej prezentacji

Przygotowujesz wniosek albo ofertę opartą na danych o zaangażowaniu? W godzinę przejrzymy zestaw i wskażemy, które liczby wytrzymają pytanie zarządu, a które trzeba uzupełnić albo usunąć.

Umów konsultację godzinną

Źródła

Gallup, State of the Global Workplace, edycje 2022, 2023, 2024, 2025 i 2026. Wartości: 7,8 biliona dolarów i 11 procent PKB (2022, dostępne w opracowaniach wtórnych), 8,8 biliona i 9 procent PKB (2023, strony 1 i 4), 8,9 biliona i 9 procent (2024, sekcja Key Insights, strona 2), 438 miliardów straty w jednym roku (2025, strona 5) i 9,6 biliona potencjału jako równowartość 9 procent PKB (2025, strona 11) przy zaangażowaniu 21 procent, około 10 bilionów i 9 procent PKB za rok 2025 przy zaangażowaniu 20 procent (2026), próba World Poll 263 810 respondentów, w tym 141 444 pracujących, ponad 140 krajów, badanie od stycznia do grudnia 2025. Gallup, Q12 Meta-Analysis, edycja jedenasta, maj 2024 z aktualizacją z lipca 2024, strona 30: mediany różnic procentowych między górnym i dolnym kwartylem, 23 procent rentowności i 78 procent absencji, podstawa 736 badań, 347 organizacji, 183 806 jednostek biznesowych, 3 354 784 pracowników, 90 krajów; edycja dziesiąta z 2020 roku: 23 procent rentowności, 81 procent absencji, 41 procent wad, 112 312 jednostek. Edelman Trust Barometer 2026: zaufanie pracowników do pracodawcy 78 procent, pytanie o zaufanie, że pracodawca postąpi właściwie, skala dziewięciostopniowa, 33 938 respondentów, 28 krajów, badanie terenowe od 23 października do 18 listopada 2025, błąd próby na poziomie globalnym 0,7 punktu procentowego, Polska nie znajduje się w próbie. PCMA Convene, 32. Meetings Market Survey, publikacja 4 grudnia 2025, badanie terenowe wrzesień 2025, próba 80 zweryfikowanych osób z branży; PCMA AI Pulse Check, 18 marca 2025, próba 92 osoby. Hootsuite, zestawienie wskaźników zaangażowania na 2026 rok. Polskie opracowania powtarzające wartości bez edycji: materiał z 30 października 2023 z przypisem „Gallup 2020” i wartością 21 procent, materiał powtarzający 85 procent pracowników niezaangażowanych bez podania edycji, materiał z 20 maja 2024 budujący kwotę w złotych z nieprzypisanego szacunku o 35 procentach wynagrodzenia rocznego.

O autorze

Piotr Kalewski, projektant doświadczeń biznesowych i CEO Event Marketing Institute. Projektuje wydarzenia firmowe jako proces, który zaczyna się tygodnie przed datą, zostawia ślad długo po niej i ma wywołać jedną konkretną zmianę: w sprzedaży, postawach, kulturze organizacji albo wizerunku marki. Od 12 lat pracuje przy wydarzeniach B2B z trzech stron stołu: jako event manager w agencji, Head of Marketing po stronie klienta i szef własnej firmy. Ma za sobą ponad 700 wydarzeń i ponad 400 wystąpień na scenie. Autor książki „Event Management dla początkujących (i nie tylko)” (2025), wykładowca WSB Merito Poznań, twórca kanału „Wejście od zaplecza” o kulisach branży.

Przeczytaj też

• EVP nie jest hasłem na slajdzie. To obietnica, którą musi dać się przeżyć
• Budżet eventowy: jak uzasadnić wyższą kwotę przed zarządem
• Zarząd nie kupuje doświadczenia. Kupuje wynik, ryzyko i reklamacje