Gry biznesowe i szkoleniowe: BUSINESS GAME DESIGN

Czym gra biznesowa różni się od szkolenia i od integracji, dlaczego zaczynamy od diagnozy, a nie od mechaniki, jak wygląda proces od audytu do pomiaru transferu, co dokładnie dostajesz na każdym poziomie i ile to kosztuje, czego nie robimy i kto za tym stoi.
‍

Zawodowi piloci mają licencje, naloty i lata doświadczenia, a mimo to co pół roku wracają na symulator. Nie dlatego, że zapomnieli, jak się lata. Dlatego, że symulator jest jedynym miejscem, w którym można podjąć złą decyzję i zobaczyć jej konsekwencje bez ponoszenia jej kosztu.

W firmach robimy odwrotnie. Wysyłamy ludzi na szkolenie, gdzie słuchają o decyzjach, a potem każemy im podejmować te decyzje pierwszy raz w życiu na żywym projekcie. Gra biznesowa jest tym symulatorem.

Krótka odpowiedź: projektujemy gry, w których zespół podejmuje decyzje o realnej stawce, a firma widzi konsekwencje tych decyzji w pracy, nie tylko na sali.

Czym to się różni się gra od szkolenia i od integracji?

Szkolenie przekazuje wiedzę i sprawdza ją testem. Integracja tworzy wspólne przeżycie i sprawdza je frekwencją. Gra stawia uczestnika w sytuacji, w której musi wybrać między dwoma dobrymi opcjami przy niepełnych danych i ponieść skutek tego wyboru w następnej rundzie.

To jest jedyny format, w którym widać, jak ludzie naprawdę decydują pod presją czasu i informacji. Dlatego gry i symulacje są standardem w assessment i development center, a nie ciekawostką dla działu HR.

Dlaczego nie zaczynamy od mechaniki?

Bo mechanika bez diagnozy jest atrakcją. Większość rynku sprzedaje gotową grę z katalogu i dopasowuje do niej problem klienta. My robimy odwrotnie: najpierw ustalamy, jaka decyzja w waszej firmie zapada źle albo za wolno, a dopiero potem projektujemy mechanikę, która tę decyzję odtwarza.

Cztery rzeczy, które nas odróżniają

• Diagnoza przed mechaniką. Zaczynamy od rozmowy o tym, co ma się zmienić w pracy, nie o tym, jaką grę chcecie kupić.
• Jakość dużego wydarzenia. Gra jest produkowana jak event, ze scenariuszem, prowadzeniem i oprawą, a nie jak warsztat w sali konferencyjnej.
• Skala od stu do tysiąca osób na żywo. To jest przedział, którego nie obsługuje ani rynek warsztatowy, ani platformy cyfrowe.
• Pomiar transferu, nie ankieta satysfakcji. Sprawdzamy po trzydziestu, sześćdziesięciu i dziewięćdziesięciu dniach, co z gry weszło do pracy.

Ostatni punkt jest tym, którego prawie nikt nie oferuje, i jednocześnie jedynym, który pozwala obronić budżet przed zarządem w kolejnym roku.

Jak wygląda proces tworzenia gier?

Diagnoza

Rozmowa o decyzji, która ma zapadać inaczej, i o tym, po czym poznacie, że zapada. Wychodzi z tego jedno zdanie celu i lista zachowań do zaobserwowania.

Projekt gry

Mechanika, role, rundy, zasoby i punkty decyzyjne. Prototyp testujemy, zanim wejdzie w produkcję, bo tania pomyłka na papierze jest lepsza od drogiej na sali.

Produkcja

Materiały, oprawa, prowadzenie i logistyka. Tu wchodzi doświadczenie eventowe, bo gra dla trzystu osób jest przede wszystkim wydarzeniem.

Transfer 30/60/90

Trzy punkty kontrolne po grze, w których sprawdzamy, co realnie zmieniło się w pracy. Nie ankietą zadowolenia, tylko obserwacją ustalonych wcześniej zachowań.

Ile to kosztuje scenariusz gry?

Audyt możliwości

Bez opłaty, dwa do trzech dni. Sprawdzamy, czy gra jest w ogóle właściwym narzędziem do waszego problemu. Część rozmów kończy się na tym etapie i to jest uczciwy wynik.

Gra autorska

Od pięciu do trzydziestu tysięcy złotych netto za projekt, plus realizacja. Siedem do czternastu dni pracy. Ten poziom wybiera większość klientów.

Gra jako wydarzenie

Wycena indywidualna, jeden do czterech tygodni. Pełna produkcja dla dużej grupy, z oprawą i prowadzeniem.

Rozpiętość w środkowym poziomie wynika z liczby rund, liczby ról i tego, czy gra ma być używana wielokrotnie, czy raz.

Czego nie robimy?

Nie sprzedajemy gotowej gry z katalogu pod przykrywką personalizacji. Nie robimy grywalizacji opartej na punktach, odznakach i rankingach, bo to działa krótko i buduje motywację do zbierania punktów, a nie do lepszych decyzji. Nie obiecujemy też, że jedna gra zmieni kulturę organizacji. Gra pokazuje ludziom konsekwencje ich decyzji. Co z tym zrobicie, dzieje się już po naszej stronie sali albo nie dzieje się wcale.

‍

FAQ: gry biznesowe

Dla ilu osób da się zrobić grę?

Od kilkunastu do około tysiąca uczestników na żywo. Przy małych grupach gra bywa bliższa warsztatowi, przy dużych staje się wydarzeniem z równoległymi stołami i wspólnym podsumowaniem. Przedział od stu do tysiąca jest tym, który obsługujemy najchętniej, bo rynek warsztatowy się w nim nie mieści, a platformy cyfrowe tracą w nim efekt żywego spotkania.

Ile trwa przygotowanie gry autorskiej?

Siedem do czternastu dni pracy projektowej, rozłożonych zwykle na cztery do sześciu tygodni kalendarzowych. Większość tego czasu zajmuje diagnoza i testowanie prototypu, nie produkcja materiałów.

Czy gra musi dotyczyć naszej branży?

Nie musi i często lepiej, żeby nie dotyczyła wprost. Gra osadzona w innej realności zdejmuje z uczestników potrzebę obrony własnych dotychczasowych decyzji. Struktura problemu ma odpowiadać waszej, dekoracja nie musi.

Co jeżeli zespół nie lubi gier?

To zwykle znaczy, że ludzie mieli do czynienia z grami, w których trzeba było wyjść przed szereg albo udawać entuzjazm. Gra decyzyjna nie wymaga ani jednego, ani drugiego. Uczestnik siedzi przy stole i podejmuje decyzje, co dla większości sceptyków jest ulgą, a nie problemem.

Czym jest pomiar 30/60/90?

Trzy punkty kontrolne po grze, w których sprawdzamy wcześniej ustalone zachowania: czy decyzja zapada szybciej, czy pojawiły się rozmowy między działami, których wcześniej nie było, czy ktoś użył mechanizmu z gry w realnym projekcie. Ustalamy to przed grą, bo po grze jest już za późno na wybór miernika.

Czy audyt możliwości do czegoś zobowiązuje?

Nie. Jest bez opłaty i część rozmów kończy się wnioskiem, że gra nie jest tu właściwym narzędziem. Wolimy to usłyszeć na początku niż po wydaniu budżetu.

Napisz jedno zdanie

Napisz, jaka decyzja w waszej firmie zapada źle albo za wolno. Resztę ułożymy w czterdzieści pięć minut. Jeżeli po tej rozmowie okaże się, że gra nie jest właściwym narzędziem, powiemy to wprost.